“turningpoint” in mijn leven

Er zijn mensen die (achteraf) in hun leven een bepaald punt of moment herkennen waarop er een verandering is ingezet. Of juist een specifieke gebeurtenis waarop het leven er ineens en soms abrupt anders uitzag. Ik vind het lekker om thee te drinken en laatst kreeg ik toevallig deze vraag bij mijn theezakje. Mijn antwoord op de vraag “wat was voor jou een levensveranderende ervaring?” daarop is helder en ik praat hier heel openhartig over, in tegenstelling tot wat mijn ex-man denkt. Achter gezien was mijn “turningpoint” op 3 september 2012, net 4 maanden na de geboorte van mijn jongste zoon Bram. In deze blog schrijf ik hier meer over en reflecteer ik na meer dan 10 jaar (exact 6700 dagen) op deze intensieve en heftige tijd.

Wat was voor JOU een levensveranderende ervaring?

Om deze vraag te beantwoorden ga ik terug naar het jaar 2012. Eind april is Bram geboren op de uitgerekende datum; Koninginnedag (30 april). Mijn zwangerschap verliep, net zoals bij Stijn, erg fijn; geen klachten of kwaaltjes en ik zat lekker in mijn vel. Ergens vond ik het jammer dat aan deze tijd van een dikke buik een einde was gekomen. Uiteraard was ik ook dolgelukkig dat ik weer moeder was geworden van een jongetje šŸ’™. Deze keer verliep de kraamtijd beter dan de vorige keer. Bij de oudste zoon (Stijn) was ik bevallen in het ziekenhuis en moest ik herstellen van een bevalling zonder persweeĆ«n. Waarbij Stijn ter wereld kwam met behulp van een vacuĆ¼mpomp. Een dag later kregen wij bij thuiskomst veel hulp van de kraamzorg. Dat was ook wel nodig, het duurde even voordat ik weer op de been was en weer tot mezelf gekomen was. Bij Bram had ik een hele andere bevalling, een zeer vlotte thuisbevalling waarbij de kraamzorg niet op tijd was. Mijn lijf had na deze bevalling ook minder tijd nodig om te herstellen. Mijn man was diezelfde maand (april 2012) aan een nieuwe baan begonnen in Rotterdam nadat hij bij zijn vorige werkgever ontslagen was vanwege de crisis (volgens het afspiegelingsbeginsel). Tijdens de kraamtijd ging hij dan ook werken en had ik veel steun in huis van de 2 kraamverzorgsters naast mijn (schoon)familie. Deze keer slaagde de borstvoeding bij Bram wel, dat kwam door de rust die er was in huis zo samen met Stijn en de kraamverzorgsters. De ervaring en het geduld dat ik had hielp daar natuurlijk ook bij mee. Ik kon er echt van genieten, dit intieme moment en quality time samen met Bram. Mijn herstel ging zo goed dat ik na 10 dagen alleen met de beide kinderen op de stoep stond bij mijn ouders in Oss als verassing voor mijn moeder haar 60ste verjaardag.

zelf ontworpen geboortekaartje van Bram met 4 vogeltjes

Bij beide kinderen was ik 4 weken voor de uitgerekende datum met zwagerschapsverlof gegaan waardoor ik na de bevalling nog 12 weken verlof had. Dat was (destijds) de gebruikelijke regeling in Nederland; 16 weken zwangerschaps- en geboorteverlof. Die weken verlof vlogen natuurlijk voorbij en na het geboorteverlof van Stijn had ik nog de hele maand december onbetaald verlof genomen voordat ik januari 2011 weer aan het werk ging. Bij de zwangerschap van Bram had ik daar geen seconde over nagedacht dat dit ook een mogelijkheid was. Daardoor ging ik eind juli 2012 al weer aan het werk.

De eigenaren van het bedrijf waar ik werkte, Bart van Hussen en Paul van Loon (nee niet die boekenschrijver), waren tijdens mijn verlof bij mij thuis langs geweest om te vertellen aan welke projecten of opdrachten ik moest werken. Dat was een zeer bijzonder gesprek kan ik wel zeggen. Wij zaten bij mij in de tuin terwijl mijn man in Rotterdam aan het werk was en de kinderen boven op bed lagen. Dat was niet wat het bijzonder maakte, ik legde uit dat ik nog borstvoeding gaf aan Bram en dat ik dit wilde blijven doen tijdens werktijd. Daarop werd gereageerd door Paul van Loon met daar doen wij niet aan. Ik was verbaasd, nouja met stomheid geslagen. Echter hadden uitspraken in het verleden op het nieuws dat ik zwanger was mij ook al bijzonder verrast (daarover wellicht meer in een andere blog), dit kon er nog wel bij…. arghhhh. Echt helemaal geen zin om zo weer te starten met werken, goed begin šŸ™ Bijzonder dat deze 2 mannen alleen maar zakelijk nadenken, niet op de hoogte zijn van de regelingen die er zijn voor vrouwen die ervoor zorgen dat de mensheid niet uitsterft door zichzelf voort te planten met tja vaak mannen šŸ˜‰ Met mijn goede bedoelingen heb ik nog uitgelegd dat ik recht had op het geven van borstvoeding en daar een deel van de werktijd voor mocht gebruiken. Ik durfde er niet over te beginnen dat het wettelijk geregeld is dat een werkgever ook voor een kolfruimte moet zorgen. Bij mijn werkgever Empaction aan de Stratumsedijk was er namelijk (nog) geen kolfruimte ingericht.

Met goede moed ging ik weer aan het werk 12 weken na mijn 2e bevalling. De borstvoeding gaf ik als het even kon aan Bram bij de kinderdagopvang. Ik had al ervaren dat de eigenaren (Bart van Hussen en Paul van Loon) zichzelf niks aantrokken van de algemeen geldende (wettelijke) regels en hun eigen regels hanteerden voor de medewerkers. Terwijl Bart van Hussen verkondigde dat er voor elke medewerker binnen het bedrijf dezelfde regels gelden. Ik had al eerder meegemaakt dat dit niet het geval was. De bonusregeling die voor andere medewerkers gold was niet van toepassing op mij. Terwijl andere collega’s ruim 10.000 tot 30.000 euro bonus per jaar ontvingen naast het jaarinkomen werd ik in het jaar van mijn zwangerschap afgescheept met 250 euro waar ik dan een “halve” ipad van kon kopen. Echt heel bijzonder die gelijke regels….

kaarten voor de geboorte van Bram

Na mijn verlof heb ik alle kaarten opgeruimd en begon ik toch weer vol goede moed met werken. Ik wilde mezelf bewijzen op het werk; laten zien dat ik een goede werknemer ben. Dat bewijzen en pleasen zit in mijn aard, of nou ja zat kan ik nu wel zeggen na alle levensgebeurtenissen na 2012. Mijn houding en instelling op mijn werk destijds zorgde ervoor dat ik keihard over mijn eigen grenzen heen. Op dat moment zag ik dat niet, dat inzicht kwam pas later.

Even een anekdote tussendoor; zomer 2022 op Elba is Bram helemaal overprikkeld en moe, hij wil tot het einde erbij blijven met de vakantievrienden. Ik zeg dat hij over zijn eigen grenzen heen gaat, hij zegt en vraagt “wat doe ik nu weer fout, over welke grens ga ik?” Ik leg uit dat deze grens onzichtbaar is en dat ik het beter uit kan leggen aan de hand van een batterij. Ik vertelde “je batterij is nu helemaal leeg en je kan die opladen door te gaan slapen”. Daarna hebben wij het hier nog over gehad dat het goed is om in de eerste plaats goed voor je lijf te zorgen met eten, rust, eten & drinken en voldoende slaap. Daarnaast is het goed om naar je lijf te luisteren, die geeft allerlei signalen. Op die manier zorg je ervoor dat de batterij niet helemaal leegloopt.

Die (lichamelijke) signalen heb ik jarenlang zelf ook genegeerd. En zo kwam het tot het moment dat ik de maandag na de bruiloft van mijn broer mezelf heb ziek gemeld op mijn werk. Het was 3 september 2012 en ik had meerdere nachten niet of slechts een beperkt aantal uur geslapen. Dat doet iets met een mens en zeker als er nog allerlei hormonen in je lijf zitten na een zwangerschap en met het geven van borstvoeding.

Resultaat was dat er kortsluiting was in mijn hoofd. Mijn moeder en mijn man brachten mij naar de crisisdienst bij het Catharina ziekenhuis waar wij lang moesten wachten. Het enig dat ik wilde op dat moment was slapen…. alleen dat lukte niet. Mijn lijf en systeem wist kennelijk niet meer hoe dat moest. Ik kreeg in eerste instantie slaaptabletten mee zodat ik nog borstvoeding kon blijven geven. Die bewuste maandag was ik ontzettend bang om iemand te verliezen, elke keer dacht ik dat er iemand in mijn “inner circle” dood zou gaan. Dat ik iemand die mij dierbaar is zou kwijtraken. Die pillen wilde ik in eerste instantie niet slikken, ik dacht dat dan mijn eigen leven zou eindigen. Er gingen allerlei vreemde gedachten door mijn hoofd. Later bij mijn behandeling werden andere medicijnen voorgeschreven waardoor ik toch met de borstvoeding moest stoppen. Dat vond ik vreselijk, iets waar ik zo van kon genieten, even een intiem momentje met Bram en deze keer was het mij wel gelukt met de bvorstvoeding, daar was ik trots op. Uiteraard heb ik gehoor gegeven aan de adviezen en heb ik de borstvoeding afgebouwd.

Er zijn meerdere momenten geweest waarop ik mezelf verzet heb tegen de medicatie, ik geloofde hier niet in en had ook nog eens last van de bijwerkingen. Mijn man dacht daar anders over en vond dat ik deze pillen moest slikken. Toen wij eerder terugkwamen van een weekend met mijn familie deed mijn man een hele harde uitspraak, zo hard dat ik die uitspraak hier niet aan het digitale papier toevertrouw. Ik heb deze uitspraak met enkele mensen gedeeld en mijn moeder reageerde daarop met deze uitspraak staat gekrast in mijn hart, erg verdrietig om te horen. Zoveel pijn deed het haar dus ook… Dat was mijn “turningpoint”, vanaf dat moment dacht ik “Marloes zorg ervoor dat je weer stevig in jouw schoenen staat en vecht voor jouw kinderen”. Later heb ik nog Ć©Ć©n EMDR sessie gedaan om een ander emotie en gevoel aan deze harde uitspraak te koppelen.

Zoals ik er nu op terugkijk en reflecteer op die periode denk ik dat die “kortsluiting in mijn hoofd” een een duidelijk signaal van mijn lijf was dat ik niet kon negeren en ook mijn omgeving niet. Het was nodig zodat er iets zou veranderen in mijn leven. Op korte termijn weg bij de werkgever waar ik in een onwerkbare situatie zat. Dat gebeurde eind 2013 en uiteindelijk een scheiding in 2018. Die gedachten van iemand “kwijtraken” in 2012 waren dus nog niet zo gek… alleen duurde het een aantal jaar voordat ik mijn huwelijk voorbij was en ik mijn man verloor.

kaft van mijn proefschrift (2010)

Er is nog meer gebeurd in mijn leven op het gebied van structurele gebeurtenissen met een impact op mijn levensloop zoals ik met mijn afstuderen en proefschrift onderzocht had. Deze verhalen komen wellicht nog terug in andere blogs en uiteindelijk in mijn (tweede) boek dat ik aan het schrijven ben (tussen de bedrijven door ;)).

Destijds (eind 2012 of begin 2013) heb ik meerdere TED talks over het brein bekeken en deze TED talk van Elane Saks intrigeerde mij. Tevens inspireerde het mij dat er nog veel mogelijkheden zijn weggelegd voor mij, ondanks het feit dat ik een behandeling bij de GGZE heb gehad. Daarnaast stelde het mij ook gerust; ik ben niet gek en het ligt niet aan mij. Zolang ik zelf zorg voor mijn dagelijkse balans en dat kan heel goed met een bepaalde levensstijl in plaats van met medicatie. Voor de goede orde, deze TED talk gaat over een andere psychische aandoening.

TED talk Elane Saks (2013)