Hoe heurt het eigenlijk in de WhatsApp-groep?

Je kent het wel de geschreven en ongeschreven regels van gedrag in een groep. Tegenwoordig gaat veel communicatie digitaal en zijn er verschillende groepen via whatsapp of signal waar individuen met elkaar communiceren zonder lichaamstaal. Soms is dat een handig middel en op andere momenten kunnen er ook misverstanden ontstaan. Helaas heb ik dat zelf aan de lijve mogen ervaring met een vriendschap met 3 vriendinnen die ik al jaren kende, of dacht te kennen. Onderstaand artikel uit NRC is ook gedeeld in deze whatsapp groep. In verschillende blogs heb ik al geschreven over deze vriendschap en hoe het na mijn scheiding veranderd is. Persoonlijk vind ik het anno 2022 nog steeds vreemd hoe dit gegaan is en zit ik nog steeds met een aantal vragen waarop ik geen antwoord heb gekregen van mijn (voormalige) vriendinnen. Je hoort mij echt niet zeggen dat het aan de anderen ligt en niet aan mij. Ik zal mezelf wellicht ook niet aan de geschreven en ongeschreven regels hebben gehouden… Ik dacht dat ik de verbroken vriendschap inmiddels al verwerkt en losgelaten had. Doordat ik toch nog onbeantwoorde vragen heb, merk ik af en toe dat ik er nog last, lees veel verdriet, van heb. Lees hieronder het NRC artikel als je dat leuk vindt. Onderaan schrijf ik nog een kort stukje als mijn reactie.

Groeps-appen, dat gaat niet altijd goed. Hoe je het gezellig en beheersbaar houdt. Vrienden, familie, kantoor, buurtpreventie, de verjaardag van tante Joke. WhatsApp-groepen moeten het makkelijk maken om van elkaar op de hoogte te blijven en beslissingen te nemen, maar ondertussen zijn het vooral stoorzenders en bronnen van ergernis. Groeps-whatsappen: hoe moet dat? Een beknopte etiquette.

Een groep aanmaken

Er is bij het aanmaken van een WhatsApp-groep een cruciaal verschil met traditionele vormen van samenkomen: van vragen of uitnodigen is helemaal geen sprake. Iemand wordt toegevoegd en heeft daar niets over te zeggen. De initiatiefnemer vergewist zich er daarom van dat de ander zich akkoord heeft verklaard mee te doen, ofwel objectief nut zal hebben van het deelnemerschap.

Klik op de afbeeldingen om ze te delen via WhatsApp met schenders van de etiquette.

Het is belangrijk te beseffen dat de omvang van de groep in grote mate bepaalt hoe die zich zal gedragen. Het is te vergelijken met een verjaardagsfeestje: tot pakweg zes aanwezigen zullen zij samen één gesprek kunnen voeren, maar eenmaal met meer zullen ze subgroepen vormen bij de borreltafel, in de tuin en in de keuken. Omdat een appgroep zich niet onderling kan opsplitsen, groeit de kans op miscommunicatie, irritatie en overdaad evenredig aan het aantal deelnemers.

De conversatie

Wat wel en niet gepast is in een WhatsApp-groep, is vrijwel geheel afhankelijk van het gezamenlijke doel – zoals men in voetbalstadions ook anders praat dan bij een boekenclub. In de groep ‘Modeltreinengekkies’ is het toegestaan om uit te weiden over de hevig teleurstellende kwaliteit van de personenwagon Edelweiß-Privatbahn type III van Fleischmann; in ‘Mama ziekenhuisbezoek’ niet.

Men dient zich dus een zekere ether-discipline eigen te maken, en scherp onderscheid te zien tussen groepen die zijn opgericht om over een gedeelde interesse te kletsen en groepen die bedoeld zijn om elkaar van functionele en nuttige informatie te voorzien – en waarin al het andere ruis is.

Wat iemand tegen één persoon te zeggen heeft (‘Murat, sportschool gaat niet lukken’), kan het best in een privébericht in plaats van in een appgroep waar de ontvanger slechts één van de deelnemers is. Behalve als het van gezamenlijk belang is dat ook de anderen op de hoogte zijn (‘Murat, sportschool gaat niet lukken, Karins vliezen net gebroken’).

Een geheel eigen genre is de gebeurtenis-appgroep, die per definitie tijdelijk is. In de ideale wereld stoppen die als ze hun momentum kwijt zijn: Anja’s verjaardag is gevierd of het teamuitje is achter de rug. Het is acceptabel om de appgroep na afloop van de gebeurtenis nog maximaal twee dagen te gebruiken om relevante foto’s of nagekomen mededelingen te plaatsen (‘Net pas wakker, helemaal naar de getver’), maar niet om die op eigen houtje een ander doel te geven (‘Iemand hier een betonboor te leen?’).

Het gebruik van emoji’s

De WhatsApp-gebruiker accepteert dat emoji’s erbij horen, maar gebruikt ze met tact en met mate. Twee per bericht is in vrijwel alle gevallen ruim voldoende. De emoji is het best te beschouwen als een afkorting of synoniem: de huilen-van-het-lachen-emoji om niet ‘hahahahaha’ te hoeven typen, het vinkje als alternatief voor ‘Ik heb betaald, hoor’.

Wie emoji’s goed inzet, maakt gedeeltelijk goed wat verloren gaat door het gebrek aan intonatie, gezichtsuitdrukkingen en andere non-verbale communicatie. Maar wie er een emojionele rollercoaster van maakt, loopt risico op miscommunicatie. Zo is de knipoog-emoji geen goede keus als de bijbehorende tekst helemaal niet dubbelzinnig bedoeld is. Ook springt men voorzichtig om met de aubergine, de taco en de perzik, die in sommige kringen geslachtsdelen vertegenwoordigen.

Foto’s delen

Idealiter vraagt men zich bij het delen van een foto of video af: is het aannemelijk dat het delen hiervan voor mij veel leuker is dan het voor de anderen is om hem gedeeld te krijgen? Is het antwoord ja, dan verdient verzending extra consideratie. Net als voor emoji’s geldt voor foto’s: less is more. Een dag aan het strand of in de dierentuin kan het best worden teruggebracht tot hooguit vier beelden.

Of via WhatsApp binnengekomen foto’s automatisch worden gedownload en toegevoegd aan de fotobibliotheek van de smartphone, is afhankelijk van de instellingen van de individuele ontvanger. Toch draagt ook de verzender hierin verantwoordelijkheid. Hij of zij dient zich hiervan bewust te zijn bij het versturen van 29 foto’s van Benji’s eerste tandje.

Eruit stappen

Uit een appgroep stappen is geen sinecure. De mededeling ‘Yara heeft de groep verlaten’ in een smal blauw balkje kan, zeker zonder aankondiging, hard aankomen. Het is de digitale variant van een ruimte uitstormen en hard met de deur slaan. De overgebleven groepsleden zullen geneigd zijn de laatste conversatie nog eens terug te halen. Hebben we iets verkeerd gezegd?

Beargumenteerd afscheid nemen hoeft niet als redelijkerwijs voor iedereen duidelijk is dat de groep zijn raison d’être kwijt is, bijvoorbeeld omdat het al twee weken na ‘Pinkpop 2017 (emoji met wijsvinger-pink-rock-on-gebaar)’ is. Maar ligt er geen reden voor de hand, dan kan het vertrek het best vriendelijk, duidelijk en in één bericht worden toegelicht. Het laten doorklinken van impulsieve irritatie (‘Ik ben hier helemaal klaar mee, de groeten’) moet worden voorkomen; het is na het vertrek niet terug te nemen. En het is sterk aan te raden niet te wachten tot iemand reageert. Door een opmerking of vraag (‘Ah, zonde! Maar we zien je zaterdag toch?’) kan alsnog de noodzaak ontstaan te antwoorden, waardoor de ontsnappingspoging mislukt en afscheid nemen op een later moment nog een keer moet (‘Oké luitjes, nu ga ik echt!’).

Offline zijn

Er is niemand die zich niet met regelmaat ergert aan WhatsApp-groepen en hoe andere mensen zich daarin gedragen. Maar alle chats ordentelijk en functioneel houden, is een illusie. Een te felle opmerking over hoe anderen de app gebruiken is als met dikke verf ‘lelijk!’ op de muur kalken bij een housewarming: je kunt best gelijk hebben, maar de lol is er per direct wel af voor alle aanwezigen. Beter is het om de overvloed aan berichten, foto’s, notificaties en bliepjes de pas af te snijden door de smartphone-instellingen aan te passen. Niet-essentiële WhatsApp-groepen kunnen op stil, het geluid kan uit en het rode cirkeltje met het aantal ongelezen berichtjes kan weg. Beleefdheid, een schuldgevoel of onrust over iets ‘missen’ zijn geen goede redenen om WhatsApp dwangmatig te checken.

Het kan een dagtaak zijn om te reageren op alle vakantiefoto’s (‘Lekker joh! Jaloers!’), baby-updates (‘Lief’, hartjesogen-emoji) en aan seksisme grenzende grapjes van die ene oom (‘Haha’, terwijl je bedoelt: arme man).

Maar het hóéft allemaal niet. De mooiste dingen in het leven gebeuren tussen twee WhatsApp-sessies in. Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 12 augustus 2017

In juni 2019 ben ik zelf uit een whatsapp groep met deze (voormalige) vriendinnen gestapt. Vriendinnen die ik al lang kende, één vriendin vanaf groep 5 van de basisschool, één vriendin die ik in de brugklas heb leren kennen en één vriendin die nadat ze haar HAVO diploma behaald had bij de andere 2 vriendinnen in 5 VWO in de klas kwam. Na het behalen van ons VWO diploma zijn wij met 11 dames naar Salou gegaan, ik had deze trip met name georganiseerd en geboekt via het reisbureau (ja in 1997 was ik al een “regelnicht”). Die trip was een mooie afsluiting na de middelbare school en ik had niet verwacht dat ik met iedereen nog contact zou houden. Bij die vriendin van de brugklas had ik in haar jaarboek zoiets geschreven “succes met jouw studie in Den Bosch, misschien zien wij elkaar nog wel eens in de trein of bij een feestje”. Ik ging namelijk in 1997 in Eindhoven studeren en Den Bosch is op mijn treinroute. Destijds had ik niet verwacht dat er dus ons nog een verdere vriendschap zou ontstaan.

boek dat ik gekocht had met onze vriendschap in mijn gedachte

Wij hebben nog mooie vakantie beleefd en veel samen meegemaakt. Ze hebben alledrie een belangrijke rol gespeeld bij mijn huwelijk en de voorbereiding daarvan. Twee vriendinnen waren ceremoniemeester en één vriendin was naast mijn broer mijn getuige. Voor mijn scheiding in 2018 en na mijn “turningpoint” in 2012 is er nog van alles voorgevallen tussen mij en deze (voormalige) vriendinnen. Mijn ex-man had goedbedoeld gevraagd of mijn vriendinnen mij in de gaten wilde houden en dat naar hem wilde communiceren. Ik snap dat dit goed bedoeld is maar IK ben er ook nog en het voelt toch wel heel vreemd als je beste vriendinnen niet met jou communiceren, maar achter je rug om met jouw man, goed bedoeld of niet. Ik ben hier ook het gesprek over aangegaan in Oss in een café met 2 van de 3 vriendinnen die ook daadwerkelijk mij “bedrogen” hadden. Tenminste zo voelde dat voor mij; achter mijn rug over mij praten terwijl ze ook met mij kunnen praten. Ik stond open voor een gesprek of feedback. Natuurlijk was er steun vanuit vriendinnen, maar het echt praten over problematiek of het gesprek aangaan was er niet meer bij. Tenminste niet dat ik mezelf kan herinneren of niet waar ik behoefte aan had. Ik heb hiervan geleerd om ook echt de issues te bespreken die ik wil bespreken en het niet uit te stellen tot een volgende keer die er wellicht helemaal net komt…

MaMarloes heeft de groep verlaten…(juni 2019)

De reden dat ik uiteindelijk de groep verlaten heb is uiteindelijk dat ik het echte gesprek miste. Ik had een blog geschreven en met deze vriendinnen gedeeld, dat werd niet in dank afgenomen en er werden allerlei verwijten in gelezen die er misschien helemaal niet waren van mijn kant. Op de middelbare school was ik het beta-meisje en zijn waren alledrie meer van de talen en economie. Met ander woorden zij waren meer talig dan ik, het was voor mij al een hele stap om uberhaupt een blog te schrijven en te delen. Het was een niet makkelijk vindbare link en ik wilde het gesprek hierover aangaan. Zoals je wellicht begrijpt heeft dat gesprek dus nooit face-to-face plaatsgevonden. Er werd veelal via die groepsapp gecommuniceerd en daar had ik geen behoefte aan op dat moment en daarvoor ook al niet. Ik heb op mijn manier verschillende pogingen gedaan om tot een gesprek te komen. Met de levenslessen (en communicatie ervaring) die ik inmiddels heb opgedaan zou ik dit nu wellicht anders aanpakken, echter kan ik de tijd niet meer terugdraaien.

Wat mij echt steekt is dat één vriendin in de whatsapp groep aangeeft dat ze geen energie voor mij heeft (prima dat kan) en dan er nog iets bij schrijf over een andere vriendin. Ik vroeg mezelf echt hardop af wat je nu schrijf, voelt en denkt die andere vriendin dat ook na het overlijden van haar moeder? Soms vindt er communicatie buiten de groepsapp plaats, 1-op-1 waar de andere vriendinnen geen weet van hebben. Met andere woorden de steun die ik die andere vriendin gaf na het overlijden van haar moeder. Bijvoorbeeld door bij haar op bezoek te gaan thuis en haar een troostvogeltje te geven dat ik in de winkel van mijn tante gekocht had in Nijmegen. Op het overlijdensbericht van haar moeder stond ook een vogel en ik vond dit een mooi en persoonlijk cadeau om haar te laten weten dat ik aan haar en haar moeder denk. Aangezien wij vanaf groep 5 vriendinnen zijn heeft ook haar moeder een groot onderdeel uitgemaakt van mijn levensloop. Regelmatig vroeg ik haar op whatsapp of op andere manier hoe het met haar ging. Goed allemaal verleden tijd… die vriendschap en deze gebeurtenissen.

Zoals ik al in de inleiding schreef zit ik tot op heden nog met onbeantwoorde vragen. Dit is er ook een van; Of was er een andere groepsapp opgericht zonder mij, waar deze 3 vriendinnen over mij praten “achter mijn rug om” zoals mijn man destijd aan ze vroeg? Ik probeer mezelf erbij neer te leggen dat ik misschien nooit een antwoord krijg op deze 2 vragen. Binnenkort is er een reünie van de middelbare school waar wij allemaal ons VWO diploma hebben gehaald, ik ben benieuwd of ze daar komen. Wat mij betreft geen moment om alsnog een antwoord te krijgen op deze vragen. Dus ik laat het rusten en probeer er steeds meer zand over te strooien 😉 in het kader van het gezegde “zand erover”.

“turningpoint” in mijn leven

Er zijn mensen die (achteraf) in hun leven een bepaald punt of moment herkennen waarop er een verandering is ingezet. Of juist een specifieke gebeurtenis waarop het leven er ineens en soms abrupt anders uitzag. Ik vind het lekker om thee te drinken en laatst kreeg ik toevallig deze vraag bij mijn theezakje. Mijn antwoord op de vraag “wat was voor jou een levensveranderende ervaring?” daarop is helder en ik praat hier heel openhartig over, in tegenstelling tot wat mijn ex-man denkt. Achter gezien was mijn “turningpoint” op 3 september 2012, net 4 maanden na de geboorte van mijn jongste zoon Bram. In deze blog schrijf ik hier meer over en reflecteer ik na meer dan 10 jaar (exact 6700 dagen) op deze intensieve en heftige tijd.

Wat was voor JOU een levensveranderende ervaring?

Om deze vraag te beantwoorden ga ik terug naar het jaar 2012. Eind april is Bram geboren op de uitgerekende datum; Koninginnedag (30 april). Mijn zwangerschap verliep, net zoals bij Stijn, erg fijn; geen klachten of kwaaltjes en ik zat lekker in mijn vel. Ergens vond ik het jammer dat aan deze tijd van een dikke buik een einde was gekomen. Uiteraard was ik ook dolgelukkig dat ik weer moeder was geworden van een jongetje 💙. Deze keer verliep de kraamtijd beter dan de vorige keer. Bij de oudste zoon (Stijn) was ik bevallen in het ziekenhuis en moest ik herstellen van een bevalling zonder persweeën. Waarbij Stijn ter wereld kwam met behulp van een vacuümpomp. Een dag later kregen wij bij thuiskomst veel hulp van de kraamzorg. Dat was ook wel nodig, het duurde even voordat ik weer op de been was en weer tot mezelf gekomen was. Bij Bram had ik een hele andere bevalling, een zeer vlotte thuisbevalling waarbij de kraamzorg niet op tijd was. Mijn lijf had na deze bevalling ook minder tijd nodig om te herstellen. Mijn man was diezelfde maand (april 2012) aan een nieuwe baan begonnen in Rotterdam nadat hij bij zijn vorige werkgever ontslagen was vanwege de crisis (volgens het afspiegelingsbeginsel). Tijdens de kraamtijd ging hij dan ook werken en had ik veel steun in huis van de 2 kraamverzorgsters naast mijn (schoon)familie. Deze keer slaagde de borstvoeding bij Bram wel, dat kwam door de rust die er was in huis zo samen met Stijn en de kraamverzorgsters. De ervaring en het geduld dat ik had hielp daar natuurlijk ook bij mee. Ik kon er echt van genieten, dit intieme moment en quality time samen met Bram. Mijn herstel ging zo goed dat ik na 10 dagen alleen met de beide kinderen op de stoep stond bij mijn ouders in Oss als verassing voor mijn moeder haar 60ste verjaardag.

zelf ontworpen geboortekaartje van Bram met 4 vogeltjes

Bij beide kinderen was ik 4 weken voor de uitgerekende datum met zwagerschapsverlof gegaan waardoor ik na de bevalling nog 12 weken verlof had. Dat was (destijds) de gebruikelijke regeling in Nederland; 16 weken zwangerschaps- en geboorteverlof. Die weken verlof vlogen natuurlijk voorbij en na het geboorteverlof van Stijn had ik nog de hele maand december onbetaald verlof genomen voordat ik januari 2011 weer aan het werk ging. Bij de zwangerschap van Bram had ik daar geen seconde over nagedacht dat dit ook een mogelijkheid was. Daardoor ging ik eind juli 2012 al weer aan het werk.

De eigenaren van het bedrijf waar ik werkte, Bart van Hussen en Paul van Loon (nee niet die boekenschrijver), waren tijdens mijn verlof bij mij thuis langs geweest om te vertellen aan welke projecten of opdrachten ik moest werken. Dat was een zeer bijzonder gesprek kan ik wel zeggen. Wij zaten bij mij in de tuin terwijl mijn man in Rotterdam aan het werk was en de kinderen boven op bed lagen. Dat was niet wat het bijzonder maakte, ik legde uit dat ik nog borstvoeding gaf aan Bram en dat ik dit wilde blijven doen tijdens werktijd. Daarop werd gereageerd door Paul van Loon met daar doen wij niet aan. Ik was verbaasd, nouja met stomheid geslagen. Echter hadden uitspraken in het verleden op het nieuws dat ik zwanger was mij ook al bijzonder verrast (daarover wellicht meer in een andere blog), dit kon er nog wel bij…. arghhhh. Echt helemaal geen zin om zo weer te starten met werken, goed begin 🙁 Bijzonder dat deze 2 mannen alleen maar zakelijk nadenken, niet op de hoogte zijn van de regelingen die er zijn voor vrouwen die ervoor zorgen dat de mensheid niet uitsterft door zichzelf voort te planten met tja vaak mannen 😉 Met mijn goede bedoelingen heb ik nog uitgelegd dat ik recht had op het geven van borstvoeding en daar een deel van de werktijd voor mocht gebruiken. Ik durfde er niet over te beginnen dat het wettelijk geregeld is dat een werkgever ook voor een kolfruimte moet zorgen. Bij mijn werkgever Empaction aan de Stratumsedijk was er namelijk (nog) geen kolfruimte ingericht.

Met goede moed ging ik weer aan het werk 12 weken na mijn 2e bevalling. De borstvoeding gaf ik als het even kon aan Bram bij de kinderdagopvang. Ik had al ervaren dat de eigenaren (Bart van Hussen en Paul van Loon) zichzelf niks aantrokken van de algemeen geldende (wettelijke) regels en hun eigen regels hanteerden voor de medewerkers. Terwijl Bart van Hussen verkondigde dat er voor elke medewerker binnen het bedrijf dezelfde regels gelden. Ik had al eerder meegemaakt dat dit niet het geval was. De bonusregeling die voor andere medewerkers gold was niet van toepassing op mij. Terwijl andere collega’s ruim 10.000 tot 30.000 euro bonus per jaar ontvingen naast het jaarinkomen werd ik in het jaar van mijn zwangerschap afgescheept met 250 euro waar ik dan een “halve” ipad van kon kopen. Echt heel bijzonder die gelijke regels….

kaarten voor de geboorte van Bram

Na mijn verlof heb ik alle kaarten opgeruimd en begon ik toch weer vol goede moed met werken. Ik wilde mezelf bewijzen op het werk; laten zien dat ik een goede werknemer ben. Dat bewijzen en pleasen zit in mijn aard, of nou ja zat kan ik nu wel zeggen na alle levensgebeurtenissen na 2012. Mijn houding en instelling op mijn werk destijds zorgde ervoor dat ik keihard over mijn eigen grenzen heen. Op dat moment zag ik dat niet, dat inzicht kwam pas later.

Even een anekdote tussendoor; zomer 2022 op Elba is Bram helemaal overprikkeld en moe, hij wil tot het einde erbij blijven met de vakantievrienden. Ik zeg dat hij over zijn eigen grenzen heen gaat, hij zegt en vraagt “wat doe ik nu weer fout, over welke grens ga ik?” Ik leg uit dat deze grens onzichtbaar is en dat ik het beter uit kan leggen aan de hand van een batterij. Ik vertelde “je batterij is nu helemaal leeg en je kan die opladen door te gaan slapen”. Daarna hebben wij het hier nog over gehad dat het goed is om in de eerste plaats goed voor je lijf te zorgen met eten, rust, eten & drinken en voldoende slaap. Daarnaast is het goed om naar je lijf te luisteren, die geeft allerlei signalen. Op die manier zorg je ervoor dat de batterij niet helemaal leegloopt.

Die (lichamelijke) signalen heb ik jarenlang zelf ook genegeerd. En zo kwam het tot het moment dat ik de maandag na de bruiloft van mijn broer mezelf heb ziek gemeld op mijn werk. Het was 3 september 2012 en ik had meerdere nachten niet of slechts een beperkt aantal uur geslapen. Dat doet iets met een mens en zeker als er nog allerlei hormonen in je lijf zitten na een zwangerschap en met het geven van borstvoeding.

Resultaat was dat er kortsluiting was in mijn hoofd. Mijn moeder en mijn man brachten mij naar de crisisdienst bij het Catharina ziekenhuis waar wij lang moesten wachten. Het enig dat ik wilde op dat moment was slapen…. alleen dat lukte niet. Mijn lijf en systeem wist kennelijk niet meer hoe dat moest. Ik kreeg in eerste instantie slaaptabletten mee zodat ik nog borstvoeding kon blijven geven. Die bewuste maandag was ik ontzettend bang om iemand te verliezen, elke keer dacht ik dat er iemand in mijn “inner circle” dood zou gaan. Dat ik iemand die mij dierbaar is zou kwijtraken. Die pillen wilde ik in eerste instantie niet slikken, ik dacht dat dan mijn eigen leven zou eindigen. Er gingen allerlei vreemde gedachten door mijn hoofd. Later bij mijn behandeling werden andere medicijnen voorgeschreven waardoor ik toch met de borstvoeding moest stoppen. Dat vond ik vreselijk, iets waar ik zo van kon genieten, even een intiem momentje met Bram en deze keer was het mij wel gelukt met de bvorstvoeding, daar was ik trots op. Uiteraard heb ik gehoor gegeven aan de adviezen en heb ik de borstvoeding afgebouwd.

Er zijn meerdere momenten geweest waarop ik mezelf verzet heb tegen de medicatie, ik geloofde hier niet in en had ook nog eens last van de bijwerkingen. Mijn man dacht daar anders over en vond dat ik deze pillen moest slikken. Toen wij eerder terugkwamen van een weekend met mijn familie deed mijn man een hele harde uitspraak, zo hard dat ik die uitspraak hier niet aan het digitale papier toevertrouw. Ik heb deze uitspraak met enkele mensen gedeeld en mijn moeder reageerde daarop met deze uitspraak staat gekrast in mijn hart, erg verdrietig om te horen. Zoveel pijn deed het haar dus ook… Dat was mijn “turningpoint”, vanaf dat moment dacht ik “Marloes zorg ervoor dat je weer stevig in jouw schoenen staat en vecht voor jouw kinderen”. Later heb ik nog één EMDR sessie gedaan om een ander emotie en gevoel aan deze harde uitspraak te koppelen.

Zoals ik er nu op terugkijk en reflecteer op die periode denk ik dat die “kortsluiting in mijn hoofd” een een duidelijk signaal van mijn lijf was dat ik niet kon negeren en ook mijn omgeving niet. Het was nodig zodat er iets zou veranderen in mijn leven. Op korte termijn weg bij de werkgever waar ik in een onwerkbare situatie zat. Dat gebeurde eind 2013 en uiteindelijk een scheiding in 2018. Die gedachten van iemand “kwijtraken” in 2012 waren dus nog niet zo gek… alleen duurde het een aantal jaar voordat ik mijn huwelijk voorbij was en ik mijn man verloor.

kaft van mijn proefschrift (2010)

Er is nog meer gebeurd in mijn leven op het gebied van structurele gebeurtenissen met een impact op mijn levensloop zoals ik met mijn afstuderen en proefschrift onderzocht had. Deze verhalen komen wellicht nog terug in andere blogs en uiteindelijk in mijn (tweede) boek dat ik aan het schrijven ben (tussen de bedrijven door ;)).

Destijds (eind 2012 of begin 2013) heb ik meerdere TED talks over het brein bekeken en deze TED talk van Elane Saks intrigeerde mij. Tevens inspireerde het mij dat er nog veel mogelijkheden zijn weggelegd voor mij, ondanks het feit dat ik een behandeling bij de GGZE heb gehad. Daarnaast stelde het mij ook gerust; ik ben niet gek en het ligt niet aan mij. Zolang ik zelf zorg voor mijn dagelijkse balans en dat kan heel goed met een bepaalde levensstijl in plaats van met medicatie. Voor de goede orde, deze TED talk gaat over een andere psychische aandoening.

TED talk Elane Saks (2013)

Inspiratie voor mijn PASSIE

In deze persoonlijke blog wil ik meer delen over wie ik ben en welke mensen mij de afgelopen jaren geholpen hebben om steeds een stapje verder te komen. Daarbij start ik bij degene die mij het laatst geholpen heeft (Frans ) en zo werk ik terug in de tijd. Op die manier zal ik deze blog steeds verder aanvullen en uiteindelijk wordt het een hoofdstuk(ken) mijn 2e boek over mijn levensreis. Na de “bevalling” van mijn 1e boek = proefschrift dacht ik dat ik nooit meer zou schrijven, ik had last van een writersblock oftewel een blokkade. Langzaam maar zeker begon ik weer plezier te krijgen in lezen (inspiratie en kennis opdoen) en schrijven (kennis delen en inspireren) en had ik daar ook tijd voor na mijn 2e en 3e bevalling waarbij ik twee zonen op de wereld gezet heb. Ben je getriggerd lees dan vooral verder 😉

https://www.linkedin.com/pulse/tijd-voor-verandering-marloes-verhoeven/

September 2020 begon ik aan een nieuw hoofdstuk van mijn werkreis, bij het CBS had ik mijn baan in mei opgezegd. Dat kwam als totale verassing voor mijn leidinggevende Frank en dit was voor mij de eerste keer dat ik zelf afscheid nam. Bij andere werkgevers durfde ik die stap niet te zetten en bleef ik volhouden. In dat opzicht was mijn vader mijn rolmodel, iemand die altijd bij dezelfde werkgever heeft gewerkt. De vervelende manieren waarop ik ontslagen ben door werkgevers hebben diepe wonden achtergelaten en mij echt beschadigd voor het leven. Gelukkig heb ik de afgelopen jaren goed geleerd hoe ik die wonden zelf weer kan helen, al dan niet met hulp van mensen die op mijn pad zijn gekomen.

Ergens voelde het heel vreemd om bij het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) te vertrekken, daar voelde ik mezelf namelijk echt THUIS. Ik grapte ook tegen collega’s, “als het niet bevalt kom ik weer gillend terug ;)”. Starten aan een nieuwe baan in de COVID crisis is natuurlijk al een hele uitdaging, laat staan als hoogbegaafde en hoogsensitieve vrouw die voor het eerst (officieel) aan een leidinggevende functie begint. Gelukkig hadden ze vertrouwen in mijn kwaliteiten. Aan het begin heb ik veel tijd en energie geïnvesteerd om eerst de mensen te leren kennen en ondertussen probeerde ik bij te benen wat er allemaal gebeurde bij OV-data binnen Samenwerkingsverband DOVA. Conclusie alles is onder controle en de datafabriek waar de reisinformatie gemaakt wordt draait op volle toeren.

Ondertussen kwam er steeds meer op mijn bordje zodat ik weer moet leren om NEE te zeggen, een uitdaging voor mij zoals de mensen weten die mij goed kennen. Ik ben altijd een bezig bijtje met organiseren, excelleren, overzicht bewaken en ook inzoomen op de details. Dat doe ik zowel op het werk als privé.

Op de (zon)dag dat ik mijn nieuwe contract had getekend om op te sturen heb ik zelf geproost met een speciaal biertje op een nieuw hoofdstuk in mijn werk levensloop. Op afstand gedeeld met Bart, met wie ik dat weekend voor het eerst een date had. Wij hadden elkaar online leren kennen via een datingapp en dat klikte wel, nadat wij op en neer berichten versturen hadden kwam de volgende stap; telefoongesprekken. Erg leuk en gezellig en de tijd vloog voorbij. Op zaterdag 6 juni 2020 gingen wij samen wandelen. Die dag kan ik goed onthouden doordat het de verjaardag van een goede vriendin is. In de middag gingen wij met vriendinnen naar haar toe voor haar 40e verjaardag bij haar in de tuin. Een select gezelschap in de Corona tijd en dat was ook helemaal prima.

Het ging steeds beter met mij, ik zat (en zit) weer lekker in mijn vel. Dat duurde wel even na de scheiding (2018) en ik heb daar ook bewust de tijd voor genomen. Het is toch een rouwproces, je verliest ook iemand die niet meer onderdeel is van jouw leven. Daarnaast was het zoeken naar een goede manier om met elkaar om te gaan. Terug naar juni 2020, de vooruitzichten zagen er mooi uit. De zomer stond weer voor de deur en tussen mijn banen had ik een sabbatical gepland om even tot rust te komen, een start te maken met mijn 2e boek en natuurlijk genieten met de kinderen van de ZOMERvakantie.

Ondertussen wilde ik ook tijd investering en mijn relatie met Bart, wij hebben een super fijne en intieme tijd samen gehad. Op allerlei vlakken voelde ik een klik, zowel in onze gesprekken als bij onze interesses, opvoeding, normen en waarden. Ik was ook helemaal verliefd, heerlijk om die gevoelens weer te ervaren, dat was weer even geleden. Vanaf het moment dat ik aan mijn nieuwe baan begon ging het steeds minder met mij en Bart wilde graag helpen maar dat lukte hem niet. Ik kroop weer terug in mijn schulp, zoals ik dat ook vaker in de winter doe. Echter blokkeerde ik ook en ik wist op dat moment niet waardoor.

Bart had wel eens verteld over Frans die hem goed geholpen had en nadat het uit ging gaf hij mij het advies contact met hem op te nemen. Ik had Bart ook geholpen aan de contactgegevens van Yvonne (Bijzonder en Wijs) die met name de kinderen geholpen had na de scheiding. Vervolgens heeft ze Mattijs en mij geholpen als ouders. Op die manier hielpen wij elkaar weer verder op onze individuele levensreis.

Dit boek dashboard van de ZIEL is online te bestellen via www.managementboek.nl of andere internetpagina’s

Eind december 2020 nam ik contact op met Frans van Goor die een psychosynthese praktijk heeft in Mierlo. Samen spraken wij een moment af voor een kennismakingssessie en dat voelde meteen goed dus ik besloot direct om verder met hem aan de slag te gaan. Bij de 1e sessie kreeg ik als huiswerk om na te denken over mijn belemmeringen voor mijn gevoel van welZIJN 🧘🏻‍♀️. Ik had 3 punten opgenoemd en die hebben wij positief geformuleerd als een affirmatie, zoals ik dat bij de Yin Yoga sessie bij Yenthe (en ander docenten van Licht op Yoga) ook doe.

Dat waren de volgende punten
(A) mijn eigen leven leiden (ik schreef dat met een lange ij… dat had meteen de betekenis dat er nog genoeg werk te verzetten was)
(B) mijn passie vinden (het was een waakvlammetje en ik wilde dat weer aanwakkeren ;))
(C) gevoel en denken in balans brengen.

Elke sessie met Frans kwam ik dichter bij die punten en mijn einddoel. Bij de 10e sessie heb ik het volgende stuk geschreven dat ik graag met jullie deel;

<INSPIRATIE> 💡 zorgt voor een klik waarna de radertjes in de ideeënfabriek op volle toeren gaan draaien in mijn bovenkamer. Vervolgens ontstaan er allerlei tintelingen, een fijn gevoel van kippenvel over mijn lijf en bij mijn <HART> 🧡 Dit leidt vaak dan weer tot een co-productie of een co-creatie. Ik zoek altijd mensen op om mee samen te werken of die ik kan verbinden zodat ze zelf verder kunnen komen.

<MUZIKALE INSPIRATIE> 🎵 zorgt voor een heerlijk gevoel en ik wil graag dansen en zingen en dat gaat dan vanzelf, “go with the flow”. Dit geeft mij een heerlijk <GEVOEL> van <VRIJHEID> 🪂 waarbij ik mezelf niks aantrek van de mening van anderen. De <PASSIE> van mijn jeugd komt hier weer terug en dat fijne lichamelijke vrije gevoel. Op deze manier <dansen en muziek> maak ik <VERBINDING> tussen mijn linker- en rechterhersenhelft 🧠.

Teveel <INSPIRATIE> kan zorgen voor een (tijdelijke) overdrive. Vaak heeft dit te maken met de omstandigheden en de context van dat moment. Zoals vlak voor een vakantie of bij het wisselen van baan <LIFE EVENT>. Dan wil ik graag actiepunten af ronden of taken en werkzaamheden overdragen zodat ik met een goed gevoel mijn rust kan nemen en kan vertrouwen op de organisatie dat alles blijft “draaien”.

<INSPIRATIE> leidt bij mij tot lange termijn <VISIE> en geeft inzicht in de te volgen stappen om mijn toekomst<DROOM> waar te maken.

Daarover meer in een volgende update…VOILA Het is nu tijd om te gaan slapen lieve kijkbuiskinderen zegt mevrouw de Uil 😉

Ik wil wel nog dit prachtige lied van Nienke SoulSound met jullie delen; Your Soul is a Song te luisteren op Spotify. Ik krijg en tintelingen van in heel mijn lijf net zoals tijdens de Yin Yogalessen bij Licht op Yoga. Veel luisterplezier!