(on)rechtvaardigheid en onrecht

Samen met mijn jongens ben ik 5 nachten naar Zeeland, even lekker quality time samen doorbrengen en uitwaaien aan zee. Ook een mooie tijd voor gesprekken samen als er niks hoeft en er geen dagelijkse verplichtingen zijn. Boyz will be boyz en natuurlijk vliegen ze elkaar ook wel eens in de haren of zijn ze het oneens, dat hoort erbij, bij broers zijn. In deze blog wil ik iets schrijven over het gevoel dat de kinderen wel eens hebben en ik heb dat zelf ook; onrechtvaardigheid en dat je dat niet eerlijk vindt.

Kinderen vergelijken nogal graag zaken “Mama dat is niet eerlijk Stijn mocht dit en ik niet. Waarom moet ik dat doen en Bram niet?” Ik probeer de kinderen dan te leren wat ik zelf als klein meisje ook geleerd hebt van mijn ouders, niet alles op de weegschaal leggen. De belangrijkste les vind ik ook, luister naar wat er gezegd wordt door de ander. Dat wil dus ook zeggen dat ik serieus luister naar wat de kinderen zeggen en daarop reageer. Ik probeer daar ook voorbeelden bij te gebruiken uit mijn eigen ervaringen. Afhankelijk van het moment en hoe verhit de discussie is kies ik uiteraard ook wel eens voor de tactiek om kort te reageren (al dan niet met mijn strenge stem) en er later samen over te praten op een rustig moment. Of juist een 1-op-1 gesprek aan te gaan, dat werkt soms ook goed. Ik herken dat wel, de kinderen hebben oog voor detail(s) en daardoor vallen veel zaken op. Het hoort er nu eenmaal bij dat bij opgroeien zaken vergeleken worden dus dat doen ze constant. Inmiddels kan ik aan mijn CV juf mama toevoegen en politie-agente 😉

Na een paar dagen uit onze vertrouwde omgeving en in de relaxte sfeer van vakantie komt iedereen tot rust en zijn de jongens erg lief voor elkaar. Ze sluiten samen compromissen als ik ze keuzes geef. Dat werkt ook goed, een beperkt aantal keuzes. Ook in de supermarkt trouwens, geen idee wie alle smaken hagelslag en merken verzonnen heeft. Daar krijgt iedereen toch #keuzestress van…

Je hebt er wellicht wel eens van gehoord, tegenwoordig kom je de term (of het “labeltje”) steeds vaker tegen temperamentvolle kinderen. Eva Bronsveld heeft hier ook een boek over geschreven. Ze omschrijft deze kinderen als volgt “temperamentvolle kinderen zijn intense, gevoelige en opmerkzame kinderen die een sterke eigen wil hebben”. Andere termen die je misschien ook wel eens gelezen hebt zijn (hoog)gevoelige kinderen. Trainer, coach en moeder Floor van Lier kan je hier meer over leren.

Hooggevoelige kinderen worden vaak omschreven als teruggetrokken, verlegen ogende kinderen, die afwachten en liever niet in de belangstelling staan. Maar… ze zijn ook erg energieke en enthousiast wat zichzelf uit in een nieuwsgierige en onderzoekende houding en vaak met een duidelijke mening (ijzersterke wil). Door de leuke en spannende dingen die ze opzoeken bouwen ze spanning op, die op een gegeven moment te veel kan worden. Hooggevoelige kinderen kunnen hier last van krijgen (overprikkeling) en het is goed om af en toe de opgebouwde spanning te laten ontladen. Indien dit niet gebeurd kunnen kinderen met een sterke wil vervelend, tegendraads of HEEL driftig worden… Dat herken ik ook bij mezelf. Gelukkig heb ik wel geleerd om daarmee om te gaan en laat ik dat vaak alleen zien aan mensen van wie ik heel veel houd (mensen dichtbij mij).

Bij het halen van de zwemdiploma’s geef ik vaak een boek, het liefst van Roald Dahl. Ik had gelezen over Draakje Vurig en dat leek mij een mooi boek om samen te lezen: “Draakje Vurig heeft een superidee! Hij weet precies wat hij wil: varen naar eiland in het meer. Als zijn plannetje na hard werken uiteindelijk toch dreigt te mislukken, wordt meteen duidelijk waarom hij Draakje Vurig heet…”. Door het lezen van dit boekje kunnen kinderen zelf ook beter begrijpen wat er gebeurd en als je dit samen bespreekt dan kan je ook leren wat jouw kind eraan kan doen om dit te voorkomen. Het boek is geschreven door Josina Intrabartolo, auteur van de Langmuts-boeken, in samenwerking met Janneke van Olphen (www.gevoeligheidgrootbrengen.nl) en illustrator Martine Goudappel.

Wat ik geleerd heb is rust, ritme en regelmaat helpen. Structuur aanbrengen in het dagelijks leven zodat de kinderen (en ikzelf) weten wat er op de planning staat. Daarnaast ook samen praten over emoties en ook de ruimte bieden om deze emoties te uiten. Opkroppen heeft geen zin en leidt tot frustraties en woede uitbarstingen van beide kanten. Dat heb ik zelf ook met vallen en opstaan geleerd en ik probeer deze wijze levenslessen aan mijn kinderen mee te geven.

Rechtvaardigheidsgevoel is voor veel mensen belangrijk, voor hoogbegaafde kinderen zijn regels en gemaakte afspraken erg belangrijk. Dat weet ik van mezelf, dat had ik vroeger al en nu nog steeds. Er is nooit een officiële diagnose hoogbegaafdheid bij mij gesteld, echter zei een psychiater ooit tegen mij “dat staat buiten kijf dat jij hoogbegaafd bent”. Op dat moment zag ik het niet als compliment, ik had er eerder last van in mijn relatie(s). Nu kan ik er beter mee omgaan en hoop ik dat ik er ook de vruchten van kan plukken 🙂 En mijn kinderen hierin kan begeleiden, ze hebben tenslotte ook mijn genen.

Op de website www.smartease.nl las ik meer over hoogbegaafheid en het rechtvaardigheidsgevoel: “Ook gemaakte beloftes zijn erg belangrijk. Als deze verbroken worden zonder goede reden leidt dat tot veel discussie en gezeur. Het is dus als opvoeder van groot belang dat de reden van het verbreken van de afspraak, op een duidelijke en volwassen manier wordt uitgelegd. Het rechtvaardigheidsgevoel komt ook tot uiting in idealisme. Hoogbegaafde kinderen zijn vaak erg begaan met onrechtvaardige wereldgebeurtenissen of rampen (zoals aardbevingen, bedreigde diersoorten en armoede).”

In het verleden heb ik ook vervelende zaken meegemaakt, zowel op werkgebied als in relaties en vriendschappen. Belangrijke kernwaarden voor mij in deze relaties zijn respect en vertrouwen. Liegen en bedriegen staan daar lijnrecht tegenover en als de limiet bereikt is dan is het over voor mij. In relaties of vriendschappen slik ik veel en zet ik er niet zo snel een punt achter. Dat is misschien nog een wijze les voor mezelf om te leren, naar mijn eigen gevoel luisteren (in plaats van naar mijn hoofd) en mensen om mij heen verzamelen die het beste in mij naar boven halen.

KluppluZ: Hoera mijn kind heeft een mening!

Elk jaar krijg ik vanuit Korein, de buitenschoolse opvang waar mijn kinderen naartoe gaan, een uitnodiging voor een informatie avond. In 2019 werd er een avond georganiseerd waarbij je 2 van deze 3 workshops kon kiezen:

Workshop: ‘Mijn kind zelf laten kiezen of grenzen stellen?’
Workshop: ‘Altijd een weerwoord!‘
Workshop: ‘Hoera mijn kind heeft een mening‘


In deze blog schrijf ik hier meer over en met toestemming van KluppluZ mag ik de informatie delen die wij als ouders mee naar huis mochten nemen.

Bij het Klokhuis zag ik een hilarisch filmpje voorbij komen van de bezorgde ouders Nederland over Help! Mijn kind heeft een eigen mening! Goed dat kinderen zichzelf leren uitspreken 😉

De workshop bij Kluppluz over ‘Hoera mijn kind heeft een mening’ heb ik niet zelf gevolgd. Een andere moeder heeft haar informatie met mij gedeeld. Dit wil ik graag met jullie delen:
workshop hoera mijn kind heeft een mening

De informatie en ervaringen over workshop ‘Mijn kind zelf laten kiezen of grenzen stellen?’ of ‘ Altijd een weerwoord!’ lees je in mijn andere blogs.

KluppluZ: Altijd een weerwoord!

Elk jaar krijg ik vanuit Korein, de buitenschoolse opvang waar mijn kinderen naartoe gaan, een uitnodiging voor een informatie avond. In 2019 werd er een avond georganiseerd waarbij je 2 van deze 3 workshops kon kiezen:

Workshop: ‘Mijn kind zelf laten kiezen of grenzen stellen?’
Workshop: ‘Altijd een weerwoord!‘
Workshop: ‘Hoera mijn kind heeft een mening‘

In deze blog schrijf ik hier meer over en met toestemming van KluppluZ mag ik de informatie delen die wij als ouders mee naar huis mochten nemen.

Zelf ben ik die avond naar deze 2 workshops gegaan: ‘Mijn kind zelf laten kiezen of grenzen stellen?’ en ‘Altijd een weerwoord!‘. Bij de 1e workshop zaten de aanwezige ouders allemaal rond een grote tafel waarop een vel lag met een plattegrond van een woning. Nadat wij onszelf kort hadden voorgesteld waarbij je aangaf in welke leeftijd jouw kinderen waren ging de workshop van start. Er werd eerst kort toegelicht dat iedere persoon allerlei eigenschappen heeft, dit kunnen kwaliteiten zijn maar het kan ook een valkuil zijn of een schaduwzijde hebben. Als voorbeeld werden verschillende gezinsleden beschreven aan de hand van eigenschappen, vrouw, man, jongen en meisje.

Wij kregen allemaal de vraag om na te denken over een situatie waarin jouw kind een weerwoord heeft. Waar en wanneer vond dit plaats en hoe reageerde je in deze situatie. Op de tafel konden wij deze situatie uitbeelden met de playmobil poppetjes en attributen. Ik had zelf de situatie neergezet van de drukte in de ochtend op een schooldag. In de tuin had ik een poppetje neergezet bij de fiets. Deze situatie hadden meer ouders neergezet, zoals Diana die haar situatie toelichtte. De kinderen hebben vaak nog geen tijdsbesef en wij concludeerden met z’n allen dat de ouders vaak degene zijn die zorgen voor stress door te gaan jagen om te zorgen dat de kinderen op tijd op school komen. Wat kan je hieraan veranderen? Dat is een goede vraag! Er zijn verschillende manieren om dit te veranderen, het is goed om na te gaan wat er bij jezelf gebeurt op dit moment en wat jij belangrijk vind. Voor kinderen is het heel goed en leerzaam om zelf verantwoordelijkheid te leren nemen. Dus wat is er mis mee dat een kind zelf ervaart wat er gebeurt als hij/zij te laat komt? Misschien is dat juist goed en voelt hij/zij zichzelf daar ongemakkelijk bij doordat hij/zij als laatste de klas binnenkomt of wellicht zichzelf ergens moet melden. Sommige kinderen willen zelf bepalen in welke volgorde ze dingen doen, geef ze die vrijheid en bespreek samen wat er moet gebeuren voordat ze naar school gaan. Samen ontbijten is natuurlijk wel een mooi begin van de dag samen 🙂

Na afloop van de workshop mochten wij de geprinte informatie mee nemen. Dit wil ik graag met jullie delen:
workshop altijd een weerwoord
workshop altijd een weerwoord (eigenschappen)

De informatie en ervaringen over workshop ‘Mijn kind zelf laten kiezen of grenzen stellen?’ lees je in mijn andere blog. Ook de informatie van de workshop ‘Hoera mijn kind heeft een mening’ deel ik met je in een blog, bekijk ook het hilarische filmpje van Bezorgde Ouders Nederland bij Klokhuis.

KluppluZ: mijn kind zelf laten kiezen of grenzen stellen?

Elk jaar krijg ik vanuit Korein, de buitenschoolse opvang waar mijn kinderen naartoe gaan, een uitnodiging voor een informatie avond. In 2019 werd er een avond georganiseerd waarbij je 2 van deze 3 workshops kon kiezen:

Workshop: ‘Mijn kind zelf laten kiezen of grenzen stellen?’
Workshop: ‘Altijd een weerwoord!‘
Workshop: ‘Hoera mijn kind heeft een mening‘

In deze blog schrijf ik hier meer over en met toestemming van KluppluZ mag ik de informatie delen die wij als ouders mee naar huis mochten nemen.

een van de boeken die bij de workshop werd aangeraden

Zelf ben ik die avond naar deze 2 workshops gegaan: ‘Mijn kind zelf laten kiezen of grenzen stellen?’ en ‘Altijd een weerwoord!‘. Bij de workshop ‘Mijn kind zelf laten kiezen of grenzen stellen?’ kregen wij eerst een korte presentatie over de verschillende emotionele ontwikkelingsfases waar kinderen doorheen gaan. Dit zijn de fases van baby tot basisschoolleeftijd. Het schema met informatie kan je onderaan de blog openen.

Na de presentatie gingen wij met een groepje ouders in gesprek en bespraken wij welke momenten jezelf tegen komt met jouw kind(eren). Dat ging bijvoorbeeld over de situaties van wel of niet zelf kleding kiezen voordat de kinderen naar school gaan. Op die manier konden wij elkaar ook helpen met hoe je zou reageren in deze situatie. De ene ouder zoekt ’s avonds de kleding als samen uit zodat dit in de ochtendstress geen tijd kost. Sommige kinderen hebben hier zelf geen eigen mening over en andere ouders bieden 2 keuzes aan of maakt het allemaal niet uit wat het kind kiest. Indien het kind in de zomer met winterkleding naar school wil moet hij/zij dat zelf ervaren, ook een mooie levensles. Dit gesprek was erg handig en leverde soms verrassende inzichten op van andere ouders.

Na afloop van de workshop mochten wij de geprinte informatie mee nemen. Dit wil ik graag met jullie delen:
workshop mijn kind zelf laten kiezen of grenzen stellen
workshop mijn kind zelf laten kiezen of grenzen stellen (5 fases)

De informatie en ervaringen over workshop ‘Altijd een weerwoord!’ lees je in mijn andere blog. Ook de informatie van de workshop ‘Hoera mijn kind heeft een mening’ deel ik met je in een blog, bekijk ook het hilarische filmpje van Bezorgde Ouders Nederland bij Klokhuis.

Een betere wereld

Thuis hou ik er van om mijn huis af te toe te veranderen. Na de scheiding maak ik er langzaam mijn eigen plek van. Op de overloop stonden 3 boekenkasten vol. Die heb ik leeggehaald om de muur erachter te voorzien van een frisse gele kleur. Met dank aan mijn kinderen voor de kleur suggestie. Nu schijnt er altijd een mooi zonnetje op de overloop. Dat was ook weer een goed moment om door de boekenkast te kijken. Ik leen vaak boeken uit en weet soms ook niet meer aan wie ik het uitgeleend heb. Nu heb ik een lijstje opgehangen als reminder. In deze blog schrijf ik kort over het boek een betere wereld van Will Bowen.

Dit boek had ik niet zelf gekocht, ik kreeg het cadeau bij een ander boek dat ik graag wilde hebben. Ik hou ervan om boeken te kopen (of te lenen van anderen of bij de bibliotheek). De kinderen verslinden zoveel boeken dat ik gestopt ben met het kopen van boeken. Op school bij de jaarlijkse boekenmarkt kopen of verkopen wij wel boeken, maar verder gaan wij graag naar de bibliotheek (of mama gaat als de kinderen bij papa zijn). Ik heb het boek van Will Bowen wel gelezen. Hieronder eerst een korte samenvatting zoals die bij bol.com online staat:

21 dagen maken een wereld van verschil! Klagen, zeuren, mopperen, roddelen: iedereen doet het, al is niemand er trots op. Hoeveel mooier zou de wereld zijn zonder al dat gemopper? Will Bowen ontwikkelde een baanbrekend plan op basis van de gedachte dat er goede dingen op je pad zullen komen als je het dagelijkse gemopper achter je laat. Het idee is simpel: doe een paars armbandje om. Iedere keer dat jezelf betrapt op klagen, zeuren, mopperen of roddelen, moet je het bandje naar de andere pols verplaatsen. Wanneer je erin slaagt om het bandje drie weken om dezelfde pols te houden, zul je merken dat je een ander mens bent geworden. Ga nu de uitdaging aan en leef het leven waarvan je altijd hebt gedroomd! Verbeter je gezondheid, humeur, relatie en carrière met dit simpele hulpmiddel. Het werkt. Echt.

Samen met de kinderen heb ik het hier over gehad en wij hebben een elastiekje om gedaan, niet per se om het 21 dagen vol te houden, maar in eerste instantie voor de bewustwording. De kinderen kunnen nogal eens commentaar op elkaar hebben of verwijten maken. Nu kunnen wij daar makkelijker over praten en heb ik ze geleerd dat het niet fijn is om steeds een oordeel over anderen te laten horen. Het is fijner om zaken vanuit jezelf te benaderen en jouw gevoel met anderen te delen. Zo probeer ik dit goede voorbeeld ook te geven en dat wij samen positief denken 🙂

Jeugdjournaal: kinderen van gescheiden ouders in Corona tijd

Ik was erg blij dat er op donderdag 23 april bij het Jeugdjournaal aandacht werd besteed aan kinderen met gescheiden ouders. Als ouder heb ik veel vragen maar ik kan mezelf voorstellen dat de kinderen dat ook hebben. Er zijn vaak al andere regels bij papa en bij mama in huis, maar hoe gaat dat nu? In deze blog schijf ik daar kort iets over en kan je de link vinden om het video fragment terug te kijken bij het Jeugdjournaal.

Iedereen probeert zijn sociale kring zo klein mogelijk te houden in verband met Corona besmettingen en voor de ouderen in onze omgeving. Als co-ouders is dat best ingewikkeld als je niet weet hoe het sociale leven van de ander eruit ziet of hoe degene met de regels en richtlijnen van het RIVM om gaat. Uiteraard heb ik geen behoefte aan details over het sociale leven van mijn ex-man, begrijp mij niet verkeerd. Echter probeer ik risico’s voor mijn ouders, opa en oma van mijn kinderen, te beperken. Mijn kinderen zien wel de kinderen van de vriendin van papa. Die kinderen gaan weer met hun papa mee en zo worden de sociale netwerken snel uitgebreid…

Goede les om het één en ander los te laten en het vertrouwen te hebben dat alles goed komt met onze gezondheid (van mij en de kinderen) en natuurlijk van mijn familie en naasten. Klik op de afbeelding om het fragment te bekijken.

Mocht je hierop willen reageren, dan kan je jouw reactie achterlaten hieronder. Indien je die optie niet ziet klik dan op de titel van deze blog zodat het wel in beeld verschijnt 😉

Rust, Ritme en Regelmaat…

Het zijn bizarre tijden… Vanwege het Corona virus zijn sinds maandag 16 maart de scholen en kinderdagverblijven gesloten. Kinderen hebben geen vakantie, maar werken thuis aan het schoolwerk. Ouders met vitale beroepen werken nog (op locatie) en anderen werken zo goed en kwaad als het kan thuis. Dit vergt van iedereen aanpassing, flexibiliteit en ook enige creativiteit. In deze blog wil ik enkele tips met jou delen. Lees vooral verder en kijk wat bij jou en jouw kind(eren) past. Voor nu ZORG goed voor jezelf 💚, jouw gezin 💙 en jouw naasten ❤️

Rust dat heeft iedereen nodig op z’n tijd. In deze situatie is dat een extra uitdaging om voor jezelf voldoende rust in te bouwen. Probeer goede afspraken te maken met elkaar. Betrek je kind hier ook bij en bespreek wat hij een fijn rust moment vindt. Misschien ook een mooi moment voor nieuwe familie tradities, zoals kinderyoga 😉 Wij hebben het boek Stil zitten als een Kikker in huis met cd. De kinderen vonden de spaghettitest leuk, maar ook de piekerfabriek of de pauzeknop. In het totaal staan er 11 mindfulness oefeningen op de cd. Je kan elkaar natuurlijk ook lekker kriebelen op de rug, een voetmassage geven (vaak wordt er eerst lekker gelachen) of wellicht hebben de kinderen goede ideeën. Uiteraard is een (voor)lees moment ook een mooi moment van rust. Indien je daar geen tijd voor hebt kan je natuurlijk ook een leuk luisterboek aanzetten voor de kinderen, zodat je zelf nog even kan werken.

Stil zitten als een kikker van Eline Snel

Ritme en regelmaat, iedereen heeft vaak wel een bepaald (dag)ritme of patroon. Dat geeft structuur en duidelijkheid voor iedereen. Op dit moment is het samen zoeken naar een nieuw ritme. Je krijg er als ouder een taak bij, namelijk het begeleiden van je kind met het schoolwerk. Het ene kind kan dit wellicht zelfstandiger dan het andere kind. Het is misschien lastig maar GO WITH THE FLOW.

In deze periode maken de kinderen ook kennis met nieuwe (leer)technieken. Er vindt innovatie plaats op allerlei gebieden, dat is ook een waardevolle ervaring. Ik ga nog ontdekken hoe het werken te combineren valt met de kinderen thuis. Morgen komen ze weer naar MaMarloesje.

Bij de Club van Relaxte Moeders zijn ook 2 leuke blog die ik met je wil delen, daarover later meer. Ik wil ook nog even mijn (offline) tips delen:
💛 samen sporten (binnen of buiten)
Met mijn oudste zoon was ik voor deze maatregelen al begonnen met hardlopen. Wij willen nu met meer kinderen uit zijn voetbal team gaan lopen in plaats van de voetbal trainingen. Je kan ook allerlei balspelletjes bedenken zoals met een (stuiter)bal tegen de muur of deur aan gooien met allerlei variaties. Of maak de tafel leeg en ga tafeltennissen, eventueel met alternatieve materialen 😉 Fontys heeft ook een leuk filmpje opgenomen ter inspiratie.
💛 muziek luisteren of maken
Wij kijken samen (de herhaling) van de Voice Kids en de kinderen hebben ook een eigen afspeellijst op Spotify. Een paar jaar geleden (en soms nog) deden wij de “stopdans”, wellicht ken je dat nog van vroeger 😉 Daarbij zet je leuke muziek op en je bent om de beurt de DJ. Als de muziek stopt, blijft iedereen als een standbeeld staan. Hoe gekker je danst hoe leuker. In de voorjaarsvakantie hebben de kinderen drumles gehad van mijn “oude” buurman uit Oss. Er liggen hier nu drumstokken, niet goed voor onze rust haha. Bij het Jeugdjournaal zagen wij bij check dit dan een stukje van Fin Draper. Geweldig om te zien en dit kan je thuis nog wel uitproberen. Bekijk het zelf op zijn Youtube kanaal, Instagram of TikTok.
💛 samen picknicken
Ook in de winter gingen wij wel eens op een fleece kleedje op de grond picknicken (als papa niet thuis was). De kinderen vonden dit altijd geweldig en vroegen regelmatig wanneer ze dit weer mochten doen. Indien de kinderen oud genoeg zijn kunnen ze dit natuurlijk ook zelf voorbereiden. Bij mooi weer kan je je natuurlijk ook buiten doen, in de tuin of in combinatie met een heerlijke boswandeling.
💛 samen koken
Het is natuurlijk ook leuk de tijd te nemen om samen te koken. Wellicht heeft je kind ook nog wel een leuk idee voor een recept. Op mijn blog staat een lekker recept voor cupcakes.
💛 zeepjes maken
De handen worden natuurlijk regelmatig gewassen, dus wellicht ook een leuke creatieve activiteit om samen te doen.
💛 fotoboek maken
Samen herinneringen ophalen van de laatste vakantie. Maak meteen online een fotoboek of druk foto’s af en lijst ze in of ouderwets inplakken 😉

En dan ook nog een (extra) paar tips met media of scherm (hierboven staan er stiekem ook al enkele om te kijken ter inspiratie):
💛 Educatief verantwoord TV kijken
Jeugdjournaal of Klokhuis zijn natuurlijk leerzaam voor kinderen. Op Netflix hebben de kinderen ook de serie Brainchild gekeken met leuke afleveringen over bacteriën, social media, superhelden, dromen, ruimte, emoties, motivatie, oceanen, denken, verborgen krachten, creativiteit, herinneringen en last but not least versla de ouders 😉
💛 Geflipt op YouTube
2 leraren die voor groep 6, 7 en 8 filmpjes opnemen met uitleg maar ook met allerlei andere nuttige tips en humor voor tussendoor.
💛 Schermtijd
Tegenwoordig groeien onze kinderen op met beeldschermen, dat is niet meer weg te denken uit onze maatschappij. Ook goed om ze hiermee aan de slag te gaan en die vrijheid te geven. De kinderen vonden de app Scratch ook leuk en hiermee leren ze op een eenvoudige wijze programmeren.

Ik lees ondertussen het boek de schermwijzer zodat ik binnenkort meer advies kan geven. Deze schermtijdregels hebben wij in de vakantie. Zoals minister Slob zegt, het is nu geen vakantie, maar door simpelweg aan deze lijst huiswerk maken toe te voegen ben je al een heel eind 🙂

Elsbeth startte in 2012 op Facebook de Club van Relaxte Moeders tegelijk met de publicatie van haar boek Relax Mama! Ze heeft nu ook een leuke blog, voor je dagelijks portie glimlachen en hart onder de riemen. Wil je nog meer lezen lees dan de 11 tips voor thuiswerken met kinderen of 24 binnenspeel ideeen van Tante Zjos.

Kleine aanvulling van MaMarloesje, voor post voor opa en oma gebruik www.omapost.nl voor het eenvoudig versturen van een kaartje. Nu met kortingscode COROMAPOST…

Persoonlijk briefje of post; altijd leuk!

Tegenwoordig heeft de postbode niet meer zoveel te doen met alle berichten die digitaal verstuurd worden. Toch vind ik het persoonlijk nog erg leuk en speciaal om post te ontvangen. Dat laat zien dat iemand echt moeite voor je doet. In deze blog schrijf ik hier iets meer over en ook welke briefjes ik voor de kinderen schrijf, dus lees vooral verder!

Bij mij in huis staat de Opvoedkalender van Eva Bronsveld die ik mezelf (een aantal vriendinnen en mijn schoonzus) cadeau heb gedaan. Die staat momenteel in de keuken en je kan er elke week een andere tip of inspiratie opdoen om het net wat leuker, makkelijker of relaxter te maken thuis. Ik heb deze kalender al een aantal jaar in huis en ik wissel niet meer wekelijks. Op dit moment staat de kalender al een tijdje op tip 27 Schrijf briefjes aan je kind! Dat doe ik best vaak en ik dacht een mooie aanleiding om er een blog over te schrijven om mijn tips ook te delen met jullie 🙂

tip 27 van de Opvoedkalender van Eva Bronsveld

Mochten jullie de internetpagina gezinnig.nl nog niet kennen dan introduceer ik die bij deze. Je kan hier leuk leuke dingen kopen voor je kind(eren), je partner, het hele gezin en natuurlijk ook voor jezelf. Ik heb hier kletspost gekocht, een set ansichtkaarten over alledaagse en bijzondere gebeurtenissen in het leven van kinderen. Het bijzondere aan deze ansichtkaarten is dat de ontvanger ze terug kan sturen met een antwoord. Op Valentijnsdag waren de kinderen dit jaar bij papa en ik zat met vriendinnen in het vliegtuig naar Barcelona. Mooie reden om de kinderen een kaartje uit deze serie van kletspost te sturen. Ik dacht ik zal het de mannen makkelijk maken en ik adresseer de kaart naar mezelf zodat het terug sturen eenvoudig gaat, uiteraard inclusief postzegel. De kaart had ik dan weer in een envelop gedaan die ik naar het adres van papa gestuurd had.

ansichtkaart uit de serie Kletspost

Zoals je op de kaart ziet kan de ene persoon antwoorden invullen op drie vragen dit vind ik van jou en de ander kan hier dan op reageren door dezelfde vragen te beantwoorden en de kaart terug te sturen. Mijn antwoorden waren:
ik vind jou zo lief als een puppy
ik vind jou zo stoer als een stormtrooper/ninja (carnavalsoutfits ;))
ik vind jou zo mooi als jezelf
Uiteraard ben ik erg benieuwd naar de antwoorden van de kinderen. Tot op heden heb ik de kaart nog niet ontvangen, MaMarloesje wacht op antwoord (ow nee, dat is iets met rekenregels ;))

De kinderen eten bijna elke dag lekker hun lunch op school in de klas, een mooi momentje voordat ze buiten mogen spelen. Ik maak graag gebruik van dit moment om een briefje in de broodtrommel te stoppen als ik ’s ochtends de lunch klaar maak. Eerst schreef ik zelf briefjes totdat ik van mijn moeder dit leuke setje kaarten cadeau kreeg: iets liefs in een broodtrommel, kids editie.

Tot slot heb ik ook nog leuke briefjes die ik wel eens op hun kussen leg voor het slapengaan; pillow note. Hier schrijf ik dan iets op over wat wij samen gedaan hebben of juist iets algemeens zoals slaap lekker liever schat, ik hou van jou. Er zijn nog meer van dit soort briefjes in dezelfde serie, dus ik zou zeggen leef jezelf uit. Natuurlijk is het niet nodig om briefjes te kopen, je kan ook zelf een (gekleurd) stukje papier pakken en er een mooie boodschap voor je kind (of partner) opschrijven.

Briefjes schrijven deden wij vroeger thuis ook al, dat was natuurlijk in de tijd dat er nog geen mobiele telefoons waren. Op een briefje schreven wij ook vaak waar je naartoe ging zodat de ander die in een leeg huis thuiskwam wist waar je was. Uiteraard stonden er vaak ook lieve berichtjes op 🙂 Ik herinner mezelf ook dat ik op 11 jarige leeftijd met een vriendin naar Spanje mocht, haar ouders waren gescheiden en haar vader woonde daar. Dat was de 1e keer vliegen voor mij en zelfs mijn ouders hadden nog nooit gevlogen. Wij waren een week weg en mijn moeder had in mijn koffer kleine cadeautjes gedaan om elke dag open te maken met een persoonlijk briefje erbij, erg speciaal.

Voortzetting van deze traditie; tasje met kleine cadeautjes voor op vakantie

Zomer van 2019 gingen de kinderen naar Zwitserland met papa (en zijn nieuwe vriendin en haar kinderen). Ik dacht dat is een mooi moment om dit leuke voorbeeld op te volgen. Thuis keek ik wat er allemaal in de kast lag en in de winkel van mijn tante in Nijmegen heb ik 1 cadeautje gekocht; een houten (ansicht)kaart met een spreuk. Verder waren het nuttige dingen die ze soms hopelijk niet nodig zouden hebben, zoals pleisters of voetencrème. Er zaten ook snoepjes in die ze samen met de andere kinderen konden delen of thee om met z’n allen te drinken waarbij er op het labeltje een vraag staat. Op de verjaardag van hun vriendje en (oude) buurjongen had ik de portemonnee ingepakt met de pinpas zodat ze allebei zichzelf en 2 anderen op een ijsje konden trakteren.

De hele zondag zoet geweest met cadeautjes inpakken en bedenken op welke dag ze wat mochten uitpakken. Ik vermaak mezelf wel in mijn vrije (en kinderloze) weekend, haha. Missie geslaagd, alles paste in een klein tasje en nauwelijks geld uitgegeven. Op de avond voor vertrek mocht ik bij het afscheid helaas maar 1 cadeautje aan de kinderen meegeven. Ik koos voor het gekochte cadeau (en de paspoorten, wel zo makkelijk). De gevulde tasjes heb ik weer mee naar huis genomen en bewaard voor mijn vakantie met de kinderen; OMDENKEN 😉

In de zomer van 2018, het moment dat ik voor het eerst 2 weken zonder mijn kinderen was, heb ik ze een tasje meegegeven in de auto. Daar zat een vakantieboek in, glow sticks, snoepjes en een meer persoonlijk cadeau; edelsteen in de vorm van een hartje 💚 Uiteraard ook weer leuk verpakt in een papieren tasje met een kletspost kaart. Op het kaartje stond deze tekst: de 1e vakantie alleen met papa, ik wens jullie 2 te gekke weken toe in Zeeland! Geniet van de croissantjes, trampo, de zee, de zon en papa. -xxx- mamarloes

Ik hoop dat je met deze blog wat inspiratie hebt opgedaan voor leuke briefjes of kaartjes voor je kind. Uiteraard kan je er zelf ook jouw eigen draai aan geven en je creativiteit gebruiken. Mocht je nog leuke tips hebben voor mij, laat dan een reactie achter of stuur een e-mail, ik ben benieuwd!

(mis)communicatie

Overal kom ik het tegen en soms leidt dit tot frustraties, tijd om er een blog over te schrijven. In deze blog beschrijf ik een stukje (mijn eigen) theorie, schrijf ik vervolgens over mezelf en hoe dit zelf ervaar. Dat laatste is zelfreflectie, wellicht herken je jezelf of een ander erin of leer je er nog iets van. Toevallig heeft mijn jongste zoon deze week bij IPC (international primary curriculum) kort iets verteld over communicatie.

Bram zijn woordweb van communicatie (groep 3, februari 2019)
Ik feesteimu graag met jou Bram als je bij papa bent  🙂

Er zijn verschillende vormen om te communiceren: verbale communicatie, non verbale communicatie en paralinguïstische communicatie. Deze vormen bijna altijd samen de communicatie. Met communicatie wordt informatie uitgewisseld va een zender naar een ontvanger. Bij verbale communicatie wordt gebruik gemaakt van woorden, zoals bij een telefoongesprek, een directe dialoog, maar ook via geschreven tekst zoals in een brief, e-mail of ander digitaal bericht. Non-verbale communicatie maakt geen gebruik van woorden maar juist van lichaamstaal. Er kan ook gebruik gemaakt worden van symbolen of emoticons. Paralinguïstische communicatie is de manier waarop woorden worden uitgesproken, zoals klemtoon, snelheid en intonatie.

communicatie door middel van een dialoog

Door techniek en innovatie zijn er ook vele andere communicatiemiddelen aan toe gevoegd en komen er ook nieuwe vormen bij. Tijdens mijn studie bouwkunde aan de TU/e heb ik in 2001 een vak gevolgd bij professor Bauke de Vries genaamd collaborative design. Tijdens een hoorcollege werden verschillende communicatiemiddelen behandeld, zoals (1) face-to-face, (2) overleg via video in 2 groepen en (3) video-overleg waarbij iedereen individueel inbelde. Met een kleine projectgroep gingen wij deze verschillende communicatiemiddelen uitproberen waarbij wij als groep ook een gezamenlijk ontwerp gingen maken. Elke week testen wij een andere communicatiemiddel voor dit ontwerpproces en noteerden wij als groep de do’s and don’ts, voor- en nadelen en tips. Leuk en leerzaam om als student dit te ervaren. Dit was nog in de tijd voordat Skype er was, daarover later meer.

Basiscommunicatie vindt plaats door met elkaar te praten, dat kan in woorden en taal (verbale communicatie) ook met lichaamstaal of gebarentaal (non verbale communicatie). Vaak wordt er ook een combinatie gebruikt. Taal wordt in de hersenen verwerkt als prikkels en signalen. De non verbale communicatie is vaak aanvullend, echter kan deze ook een ander signaal afgeven. In communicatie kan allerlei ruis ontstaan. Indien je communicatie van persoon A naar persoon B bekijkt kan er overal op de communicatie”lijn” ruis ontstaan, zoals bij het uitzenden van de signalen bij persoon A of bij de verwerking van deze signalen bij persoon B.

Daarnaast zit er vaak aannames en vooroordelen in bij de verwerking van de signalen. Ik verwacht dat dit vaker voorkomt bij bepaalde relaties of vriendschappen waar je de ander al langer kent. Een mens is een gewoontedier en automatiseert gedrag zodat de hersenen niet belast hoeven te worden bij processen die vaak uitgevoerd worden. Je kan echter alleen jezelf veranderen en niet een ander. Het is dan ook lastig als je zelf anders gaat communiceren en de anderen daar nog niet op aangepast zijn en nog in het oude patroon zitten. 

In de loop der jaren zijn er allerlei communicatiemiddelen bij gekomen. Met Skype kan je via de computer met elkaar bellen, ook wel voice-over-internet-protocol (VOiP) genoemd. Het programma Skype is in 2003 ontwikkeld door Niklas Zennstrom en Janus Friis. Meer informatie is te lezen op Wikipedia.

Tegenwoordig wordt er via de mobiele telefoon ook veel via WhatsApp gecommuniceerd. Dit werd oorspronkelijk in 2009 uitgebracht en maakt het mogelijk om via een internetverbinding met elkaar te chatten, bellen en onder meer foto’s, geluids- en video-opnamen en documenten met elkaar te delen. Het wordt ook veel gebruikt om met meerdere mensen tegelijk te communiceren in een groepsapp. Meer informatie is te lezen op Wikipedia.

Daarnaast zijn er ook allerlei Social Media kanalen (FaceBook, LinkedIn, Instagram, Twitter, Snapchat et cetera) waarbij onderling of in groepen berichten gestuurd kunnen worden al dan niet met beeldmateriaal erbij. Nadeel van deze nieuwe technieken is dat er geen verbale communicatie bij zit en dat tekst geïnterpreteerd wordt en dus tot miscommunicatie kan leiden.

Met mijn vriendinnen had ik een WhatsApp groep waarin werd gecommuniceerd over van alles en nog wat. Ook al bestaan er tegenwoordig deze technieken, ik waardeer het echte fysieke contact met elkaar nog het meeste. Elkaar zien, naar elkaars verhaal met volledige aandacht te kunnen luisteren, er voor elkaar kunnen zijn door een arm om iemand zijn schouder te leggen of een knuffel te geven. Veel contact gaat via de Whatsapp en volgen wij elkaar op social media, maar wat mij betreft geeft dit niet echt een beeld van hoe het met iemand gaat. Met name op social media deel je toch de vrolijke berichten of “kijk wat ik allemaal doe” of “wat mijn kinderen kunnen”.

Miscommunicatie ontstaat al snel als je niet (meer) op dezelfde golflengte zit of niet met respect naar elkaar luistert. Mijn ex-man zei vaak dat wij ruzie hadden, zo voelde dat blijkbaar voor hem, terwijl ik het een discussie of verschil van mening noemde, zo zie je hier ging het dus al mis… In de tijd dat ik thuis zat van mijn werk in 2012, net na de geboorte van mijn jongste zoon, heb ik mezelf een tijd teruggetrokken in “mijn schulp”. Rust, ritme en regelmaat waren daarin belangrijk en mijn sociale leven stond een tijd op een laag pitje. Daarna heb ik, met hulp, mezelf veranderd en ben ik weer een nieuw patroon voor mezelf gaan opbouwen. Mensen in mijn omgeving zijn helaas niet allemaal meegegaan hierin, dat is ook niet nodig. Hierdoor is het wel de vraag of je nog bij elkaar past en of een relatie of vriendschap nog kan blijven bestaan.

Bij Jong CBS hebben wij een workshop gehad over communicatie, erg interessant. Ik heb de volgende 8 gouden communicatieregels hieruit meegenomen en die wil ik graag met jullie delen.

JongCBS acht gouden regels voor communicatie

Deze regels voor communicatie zijn allemaal belangrijk en een aantal komen neer op het eerder beschreven met respect en volledige aandacht naar elkaar luisteren. Vooral roddel niet is ook een hele belangrijke, achter iemand zijn rug om praten over diegene. Dit gebeurt echter vaak in vriendenkringen of op het werk, persoonlijk vind dat een slechte eigenschap. Uiteraard ben ik mezelf ook bewust dat het een functie heeft, zoals verbinden van degene die samen roddelen over de ander(en). Van de boeken van Bernold Gunster over omdenken heb ik er een aantal van in huis, zoals (1) Huh?! de techniek van het omdenken (2) Lastige kinderen heb ik even geluk en (3) Ik ben oké, jij bent een sukkel. Erg goed om positief te denken en een discussie (of ruzie, net hoe je het “ziet”) goed af te ronden, vooruit te kijken en te denken in oplossingen. Dat probeer ik in het opvoeden ook toe te passen en de kinderen mee te geven.

Vriendschappen

de afgelopen tijd heb ik een aantal zaken gelezen die mij raken en ik wil dat graag in deze blog met jullie delen. Op dinsdag 3 september stond er een column van Ellen Deckwitz in de NRC Next over Therapietijd. Ik moest denk aan mijn vriendschappen en dat er een aantal zijn verwaterd of verbroken, ook door de relatie die ik had. Een goede studievriendin zei ooit tegen mij “Marloes, soms zit de bus vol en dan stappen er ook mensen uit en is er weer ruimte voor nieuwe mensen”. Ik vond dat altijd erg moeilijk en hield graag zo veel mogelijk contacten in stand, maar nu één jaar na de scheiding merk ik dat het goed is.

Ik verander, mijn levenssituatie is uiteraard drastisch veranderd en de relaties met anderen veranderen. Sommige vriend(inn)en zie ik meer en anderen minder. Je merkt ook dat vrienden van mijn ex-man geen contact meer (op)zoeken, daar heb ik het wel moeilijk mee gehad. Zeker gezien het feit dat ik vaak degene was die deze sociale relaties onderhield in de tijd dat wij getrouwd waren.

Gelukkig sta ik positief in het leven en is er weer ruimte voor nieuwe mensen in de bus, of intercity of juist achter op de fiets. “Spring maar achterop bij mij, achterop me fiets. En ik weet nog niet waar we naartoe gaan samen. Maar dat boeit me ook helemaal niets. En spring maar achterop bij mij, dan gaan we samen weg. En ik weet nog niet waar naartoe. Maar dat maakt niet uit, want ik weet wel de weg” Gers Pardoel feat. SefBagagedrager

(gebroken) hart
(gebroken) hart

Hieronder citeer ik het stuk en je kan het ook bij de krant zelf nalezen via deze link: https://www.nrc.nl/nieuws/2019/09/03/therapietijd-a3971937

Therapietijd
Na de grote vakantie heeft mijn zus het op haar werk – ze is psychologe – altijd superdruk. „Ik weet niet hoe het bij andere praktijken zit, maar na de zomer stijgt het aantal aanvragen voor relatietherapie bij ons explosief”, zei ze gisteravond. „Misschien dat zo’n periode van rust je opeens doet inzien dat een relatie meer is dan de huur delen. Na de vakantie zijn het de laatste jaren trouwens niet alleen stellen die bij ons aankloppen om relatietherapie, maar ook families. Moeders en zonen die weer willen leren praten, broers die hun contact proberen te herstellen. Ik ken zelfs zakenpartners die gezamenlijk in therapie gingen na een mislukt project.”

„Het lijkt wel alsof therapie tegenwoordig echt geen taboe meer is”, zei ik.

„Mensen zoeken voor het herstel van bijna ieder soort relatie tegenwoordig hulp”, zei mijn zus, „behalve voor vriendschap. Men verwacht dat, omdat vriendschappen vaak toch een beetje vanzelf ontstaan, er geen hulp van buitenaf nodig is om de boel gesmeerd te laten verlopen. Maar ja, welke menselijke band heeft geen hulp van buitenaf nodig? En zo groei je uit elkaar. Verdrietig, want een verbroken vriendschap is toch een van de ergste gebeurtenissen in het leven.”

Ja. Ik heb in mijn leven maar één keer een vriendschap verbroken. Ik was jarenlang boezemvrienden met I., maar te veel bleef onuitgesproken, waardoor er op het laatst van alles tussen ons in stond dat niet meer kon worden opgelost. We schoven elkaars grenzen zo ver op waardoor er voor ons geen ruimte meer was om nog te kunnen ademen.

Terwijl ik naar huis liep dacht ik dat het best vreemd is dat niemand in vriendschapstherapie gaat. Voor je relatie en familie heb je hulpverlening te over, voor je vrienden niet. Terwijl vriendschappen vaak de pijlers zijn van je dagelijks leven. Ik heb met mijn vrienden een intiemere band dan met mijn ouders. En mijn vriendschappen duren altijd langer dan mijn relaties.

Op weg naar huis dacht ik aan I. Het is inmiddels bijna twaalf jaar geleden dat ik het contact verbrak. En hoe blij ik ook ben dat we elkaar niet meer spreken – op het laatst was alles dat eruit kwam beladen, om niet te zeggen giftig – nog steeds denk ik bijna dagelijks aan haar. Aan hoe we het anders aan hadden kunnen pakken. Ik mis wie ze was. Wie ze misschien had kunnen blijven als we eens waren gaan zitten, eens eerder hadden gesproken.

Op mijn schrijftafel staat nog steeds een kristallen zwaantje dat ik eens van haar kreeg. Stil streelde ik het kopje. „Nou niet sentimenteel worden”, zou I. hebben gezegd, „Ik heb je dat ding alleen maar gegeven omdat ik niets anders kon vinden.”
Zelfs dat miste ik nu.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.

Thuis heb ik meerdere herinneringen opgehaald, alleen en met de kinderen. Ik heb een fotomuur gemaakt waar foto´s hangen van vroeger en speciale gebeurtenissen of personen in mijn leven. Op een andere muur hangt een wereldkaart met foto´s van plekken waar ik geweest ben; alleen, destijds met mijn vriend/man of juist als gezin. Daar voeg ik nu mooie foto’s aan toe van plekken waar ik samen met de kids geweest ben zoals Parijs en Vlieland 🙂 Soms ben ik ook sentimenteel, daar schaam ik mezelf niet voor en ik vind het belangrijk om emoties te uiten.