Sint musical groep 7B

uitnodigingsposter voor groep 8B

Wat geweldig dat dit jaar de kinderen uit groep 7B van juf Elke de Sinterklaas musical weer konden opvoeren op school. Een mooie afsluiting voordat de juf met zwangerschapsverlof gaat. Om nog samen na te genieten met familie en vrienden of juist de musical voor de 1e keer te bekijken kan je hieronder een zip-bestand downloaden.

Gebruik voor het downloaden van het zip-bestand een computer en niet een telefoon. Het wachtwoord om de video te openen hebben jullie van de leerkrachten gekregen. Veel kijk plezier en natuurlijk alvast een fijne Kerstvakantie toegewenst!

downloaden zip-bestand voorstelling 9 uur (bijna 2,5 GB)

downloaden zip-bestand voorstelling 11 uur (bijna 2,5 GB)

Nieuwe fase; Middelbare school

Sinds september zit mijn oudste zoon Stijn op de middelbare school. Wij wisten natuurlijk allebei dat deze nieuwe fase eraan kwam. Vanaf groep 7 hebben wij (online) al gekeken naar de verschillende middelbare scholen waar hij uit kon kiezen. Eerst breed orienteren zodat hij daarna in groep 8 zichzelf verder kon verdiepen in de scholen uit zijn eigen top 3. Hij keek er echt naar uit naar deze nieuwe fase om weer allerlei nieuwe kennis op te doen, lekker “sponzen”. Nu is het Herfstvakantie en is Stijn dus al weer 7 weken een brugklasser. Tijd om te reflecteren en mijn ervaringen te delen in deze blog. En wellicht heeft Stijn zelf ook nog leuke toevoegingen, ik ga het hem vragen in de dagen dat hij weer bij mij is deze Herfstvakantie 😉 Een nieuwe fase van jouw kind is vaak een aanleiding om terug te kijken naar het moment dat je zelf in deze fase zat. Gelukkig heb ik een vrij goed geheugen en kan ik gemakkelijk herinneringen terughalen, ook al is het hier en daar wat “gekleurd” door mijn eigen emotie of selectieve geheugen.

Mijn zoektocht voor middelbare
In 1991 ben ik zelf gestart op de middelbare school in Oss. Ik heb destijds 3 scholen bekeken met mijn ouders waar ik met mijn Havo-VWO advies terecht kon. Het Titus Brandsma Lyceum (TBL) dat in het centrum van Oss zit viel al snel af, daar voelde ik mezelf niet thuis. Het Mondriaan College ging nog verbouwen, daar waren ze net mee gestart. De open dag was dan ook nog in de tijdelijke barrakken en ik had geen zin om die verbouwing mee te maken als nieuwe leerling. Toch waren er relatief veel kinderen die ik kende die wel de keuze maakte met het vooruitzicht van die mooie nieuwe school. Mijn eigen keuze viel op het Maasland College dat naast het spoor lag, misschien is daar mijn passie voor treinen ook wel ontstaan of toch op de zolder bij opa en oma Verhoeven waar een hele modeltrein stond (who knows). Samen met mijn een aantal vriendinnen van de basisschool ging ik naar de Middelbare school, dat voelde ook wel veilig voor mij. Ik heb de oude klassenfoto’s moeten terugkijken om te zien met wie ik precies in de brugklas zat. In het totaal 10 waren er brugklassen en ik zat in Klas 1J. Het brugklaskamp waar alle brugklassen naartoe gingen was een mooi moment om elkaar beter te leren kennen. En meteen te zien en leren wie er graag ongein uithaalt of rebels is, ik noem geen namen 😉

Mijn brugklasjaar
Het was wel hard werken in de brugklas voor mij, alles was nieuw. Veel verschillende vakken en elke keer weer naar een ander lokaal voor een andere les. Huiswerk maken, dat was ik niet gewend, op de basisschool hoefde ik echt niet te leren. Op de basisschool mocht ik samen met Esther voor meneer Wim koffie halen in de lerarenkamer, zijn dochter heette ook Marloes en hij had dezelfde achternaam als Esther. Ook bij de andere leraren Harrie en  Hans mochten wij schoolklusjes doen, zoals het documentatiecentrum (de schoolbieb met informatieboeken) schoonmaken. Wij vonden dat wel gezellig, beetje kletsen en poetsen. Doordat het mij zo makkelijk afging heb ik niet geleerd hoe je kan leren. Dat was wel de grootste aanpassing op de Middelbare school voor mij. Gelukkig was mijn moeder gestopt met werken om mij hierbij te helpen en te steunen. Na school dronken wij gezellig een kopje thee met fruit en een koekje erbij. Daarna ging ik aan de slag met mijn huiswerk en het plannen daarvan. Ik wilde graag naar het VWO, na mijn 1e rapport kon dat ook, dat hing af van de cijfers voor de verschillende vakken. Daarna dacht ik “oke, dan kan ik het wel iets rustiger aandoen”. Dat was dus niet goed, achteroverleunen is geen goede instelling bleek. Mijn cijfers waren bij het 2e rapport omlaag gegaan en het advies was HAVO zijn mijn brugklasmentor. Dat wilde ik niet, dus tandje erbij en hard werken zoals ik begonnen was. Het gemiddelde cijfers naar beneden halen is vrij makkelijk, echter het gemiddelde laten stijgen is veel moeilijker. Aan het einde van het jaar was het wel gelukt, ik mocht naar het VWO. Genoeg over mijn eigen brugklasjaar, ik heb in 6 jaar mijn Middelbare School diploma gehaald en koos daarna voor de Technische Universiteit Eindhoven.

mijn rapport in de brugklas

De zoektocht voor Stijn
Stijn heeft ditzelfde proces doorgemaakt en ik zie mooie paralellen met mijn eigen levensloop. In groep 7 hebben wij denk ik 5 scholen (online) bekeken. Vanuit mijn werk bij de Eindhoven School of Education (ESoE), de lerarenopleiding van de TU/e, had ik al ervaring met de middelbare scholen in Eindhoven en heel Noord-Brabant. Van de docenten wist ik al een beetje de verschillen tussen de middelbare scholen in de regio, deze (opgeslagen) informatie kwam weer boven bij de orientatie met Stijn. Ik vond het wel erg belangrijk dat hij zelf zijn eigen keuze zou maken. Hij brengt daar zelf zijn middelbare schooltijd door en het is belangrijk dat het voor hem goed voelt. Daar hebben wij mooie gesprekken over gehad en hij heeft op gevoel uiteindelijk voor het Augustinianum gekozen.

mijn instagram bericht na Stijn zijn pre-advies

Keuzeproces van Stijn
Hoe ging dat proces bij Stijn? Ook hij heeft uit 3 middelbare scholen gekozen, in groep 8 heeft hij proeflessen gedaan bij het Lorentz Casimir Lyceum, van Maerlant Lyceum en het Augustinianum. De eerste 2 middelbare scholen hadden ook plannen om te verbouwen, dus ook daar zouden de eerste 2 jaar respectievelijk in het bestaande gebouw of een andere oude middelbare school doorgebracht worden alvorens er nog 4 jaar in een nieuw schoolgebouw les gevolgd kan worden. Bij het Lorentz Casimir Lyceum blijven de leerlingen in het huidige schoolgebouw en wordt er daarnaast op het terrein een nieuw schoolgebouw gebouwd. Stijn vond dit ook een mooie locatie van de school en in het groen. Ook was er veel ruimte voor sporten op het terrein zelf en doet de school mee aan de First Lego League. Het van Maerlant Lyceum gaat ook de komende jaren verbouwen en de leerlingen gaan in die tijd naar een andere locatie, vanuit mijn huis aan de andere kant van Eindhoven. Ik ben ook een keer met Stijn en Bram daar naartoe gefietst om te kijken hoever het fietsen is. Uiteraard ook om te kijken hoe het gebouw eruit ziet en de omgeving. Stijn was hier heel duidelijk in, dat zag hij niet zitten. Naast de proeflessen hebben wij bij alledrie de scholen een open dag gevolgd. De keuze voor het Augustinianum voor Stijn was gemaakt op basis van het mooie (nieuwe) gebouw, hij voelde zichzelf hier al meteen thuis.

De zoektocht voor Bram
Zeker een aanrader om eerst breed te orienteren in groep 7 en daarna verdiepend in groep 8, als ook het pre-advies voor het niveau duidelijk is. In Eindhoven en omgeving zijn er veel keuzemogelijkheden voor alle niveau’s. Soms zijn er niet veel keuzemogelijkheden en heeft uitgebreid orienteren ook geen zin… Bram zit nu in groep 7 dus wij beginnen weer van vooraf aan. Er zijn 2 middelbare scholen die wij wel online hebben bekeken maar wellicht interessant zijn voor Bram, het Eckart College waar ze ook een technasium hebben en het Sint Joris waar veel met sport gedaan wordt en er zelfs speciale sportklassen zijn.

De eerste weken voor Stijn op het Augustinianum
In deze blog heb ik nu het keuzeproces beschreven, nu is het tijd voor een korte evaluatie hoe Stijn de eerste 7 weken beleefd heeft en uiteraard hoe ik dat als zijn moeder ervaren heb J In de zomervakantie had Stijn er al heel veel zin in, de kennismakingsmiddag met zijn nieuwe klas en mentor had hij helaas gemist vanwege een coronabesmetting (juni 2022). Tijdens de vakantie hebben wij al de benodigde spullen gekocht of besteld. Bij zijn vader zijn de boeken afgeleverd tijdens onze vakantie en hij heeft samen met hem of oma de boeken voorzien van een leuk kaftpapier. Samen met mij is hij op pad geweest voor schriften, pennen, geodriehoek, passer, etui, waterfles. Ik mis wel echt de V&D met de schoolafdeling waar ik vroeger zelf altijd naartoe ging, stukje jeugdsentiment. Bij de Action en Hema verkopen ze gelukkig ook veel schoolspullen. Voor de schoolrugzak heb ik met name gekeken dat er voldoende vakken zijn, dat er ruimte is voor een tablet/laptop en een apart vak buiten de tas voor een Dopper. Zo kwam ik bij deze rugzak uit van Dakine. De voorbereiding in de vakantie is al leuke voorpret. Stijn zit in de brugklas met 3 jongens uit de basisschoolklas die ook bij mij in de buurt wonen, dat is handig om samen naar school te fietsen. Ze spreken ook af met 2 andere jongens van school. Dat hebben ze mooi allemaal zelf geregeld, een afspreekpunt bij de “panakooi”. Stijn moet daarvoor eerst de andere kant opfietsen, zolang hij dat wil is dat oke. Ik laat hem daar vrij in en vind het super dat hij zelfstandig dit regelt met zijn vrienden. Als Stijn bij zijn vader is dan moet hij van iets verder komen, maar gebruikt nog steeds hetzelfde afspreekpunt.

Stijn is helemaal blij met zijn zelf ontworpen Dopper

Eerste schoolweek Stijn
Maandag 5 september 2022 was weer de eerste schooldag voor Bram na de zomervakantie, Stijn begon met een vrije dag. Hij ging die dag naar zijn vader en de volgende dag was dan de 1e echte schooldag op de middelbare school. Ik vond het wel jammer dat ik hem dan niet uit kon zwaaien, helaas hoort dat bij gescheiden zijn dat je dus niet altijd een 1e keer mee kan maken… Wij hebben uiteraard wel contact gehouden via whatsapp en bellen of facetimen. De eerste 2 weken op het Augustinianum zijn de wenweken, ze leren elkaar en de mentor kennen, het schoolgebouw en krijgen uitleg over het rooster en gebruiken allemaal dezelfde planagenda. In de eerste 2 weken hadden ze ook een sportdag en een dagje naar de Efteling met alle brugklassen, een leuke start. Op vrijdag 9 september hadden ze al de eerste lessen, maar slechts een aantal. 

Daar gaat hij dan!
de 3e schooldag (en voor mij de 1e dag om uit te zwaaien)

Informatie avond ouders
Voor de ouders van de brugklassers werd er ook een informatie avond georganiseerd. Ik had Stijn en Bram alleen thuis gelaten en ben naar die avond geweest, ze wilden geen oppas en ik had duidelijke afspraken met ze gemaakt. De avond starte in het Atrium van de school waar de opleidingscoordinator en de burgklascoordinator zichzelf en alle mentoren voorstelden en tevens wat algemene informatie gaven over de school. Vervolgens konden wij met de mentor van Stijn mee naar het (Arrdrijkskunde) lokaal. Erg leuk om met de andere ouders weer in de schoolbanken te zitten. Ik zat samen met Lisette (moeder Liam) en Marylin (moeder Thaïb) en nog een vader bij elkaar in één rij. Heel toevallig zaten wij precies in hetzelfde rijtje als waar onze kinderen ook zaten toen er een klassenfoto gemaakt werd door de mentor.

weer terug in de schoolbanken samen met Lisette en Marilyn (vlnr)
hopelijk kletsen onze zonen minder tijdens de lessen 😉

Bij de avond had de mentor ook een online quiz gemaakt waaarbij er natuurlijk geen goed of fout antwoord was. De vragen waren aanleiding voor gesprekken in de klas en zo leerden wij dat het goed is om in het begin jouw zoon of dochter te begeleiden bij de start van de middelbare school. Ik vind het belangrijk dat Stijn zijn eigen motivatie heeft en zorgt dat hij zijn huiswerk maakt en de stof eigen maakt. De manier waarop ik hem wil begeleiden is meer met plannen, vooruitkijken en natuurlijk ook overhoren.

Gebrek aan “leren leren” op basisschool
Op de basisschool heb ik nooit geleerd hoe ik moet leren, dat was bij Stijn ook het geval. Op de basisschool heeft hij bij Engels wel moeten leren en daar had ik een mooie briefje voor gemaakt. In eerste instantie kwam hij namelijk vaak op woensdag dat hij de volgende dag een toets had en zijn boek nog op school lag. Ik zei dan altijd “hup zelf even halen”. Voorheen had hij op woensdag natuurlijk een lange middag, maar die vloog voorbij en hij had ook altijd voetbaltraining. Hij dacht na 2 keer lezen ik ken het wel en kan overhoord worden. Met dat briefje zorgde ik ervoor dat hij zelf al een aantal stappen deed voordat ik hem overhoorde. Een andere moeder vroeg mij een keer het briefje aan haar dochter te laten zien zodat zij zag dat er nog meer ouders waren die dit zo aanpakte. Ze dacht dat zij de enige was die een “vervelende” moeder had. Ik had het met die moeder ook vaker over het leren leren en dat deze technieken niet worden geleerd op de basisschool. Dat moeten leerlingen op de middelbare school (zelf) doen. Er zijn echt verschillende leermethoden en niet bij alle kinderen werkt het opnemen van stof of leren van woordjes op dezelfde manier. Sommige kinderen zijn meer beelddenkers en daarbij helpen andere methoden dan voor kinderen die meer op taal gericht zijn. Kinderen met dyslexie hebben  weer baat bij andere manieren van leren. Ik heb met Stijn besproken dat hij zelf kan ontdekken wat bij hem past, met name bij woordjes van vreemde talen leren. Je kan hardop woordjes uitspreken, zowel zoals het hoort en phonetisch (zoals je het schrijft). Dat kan helpen met het onthouden, de meeste toetsen zijn namelijk toch schriftelijk. Opschrijven en herhalen helpt natuurlijk ook en het inspreken voor jezelf is tegenwoordig ook makkelijker met een mobiele telefoon. Vroeger had je daar een walkman en koptelefoon voor nodig.

Goed begin met huiswerk bij middelbare
Stijn begon meteen op de dag dat ze huiswerk hadden met het samen maken op school met zijn vrienden en een voor hem nieuwe jongen uit de klas. Ze gingen na de lessen op school n de mediatheek zitten, super vond ik dat om te horen. De jongens hadden bedacht dat ze dan zodra ze thuis waren ook echt vrij zijn. Goed plan en ik dacht wel, ik ben benieuwd hoelang ze dat volhouden… Dat gaat nog steeds oke, echter kregen ze ook proefwerken voor de Herfstvakantie en daarvoor moest geleerd worden. Dat deden ze dan wel individueel en hierbij is het goed om als ouder samen te kijken en vooral het gesprek aan te gaan, de verantwoordelijkheid ligt bij het kind. Voor het slapengaan lig ik altijd even bij Stijn in bed, een heerlijk rustig moment om even de dag door te nemen, bij te kletsen en vooruit te kijken. Daar komen dan ook de zorgen of zaken die hem bezig houden naar voren. Fijn dat hij zich vrij voelt om dit alles met mij te delen 🙂 Ik heb wel een aantal keren hem gerust moeten stellen over toetsen en hem tips gegeven om te ontspannen en een goede nachtrust te hebben. Soms help ik hem met een voet- of lichaamsmassage zodat hij uit z’n hoofd in zijn lijf kan gaan en ontspannen in slaap kan vallen. Dat herken ik ook echt wel van mezelf (van vroeger) en dat is de reden dat ik nu het zo fijn vind om zelf aan yoga te doen in combinatie met hardlopen. Dat geeft mijn lijf rust, ontspanning en ik ben dan niet bezig met piekeren.

Trotse moeder
Ik begrijp nu als moeder van een brugklasser ook beter hoe dat in 1991 voor mijn moeder was. Ik ben dankbaar hoe ze mij destijds gesteund, geholpen en ook gemotiveerd had in mijn brugklas jaar en alle jaren op de middelbare school. Dat heb ik haar ook nog kunnen vertellen (en ik zal de link naar deze blog doorsturen ;)). Net voor mijn scheiding in 2018 ben ik juist meer gaan werken voor onze nieuwbouw plannen voor een schuurwoning in Mierlo. Die 32 uur heb ik behouden, ook nadat ik in 2020 naar een nieuwe werkgever ben overgestapt. De situatie waarin ik zat op de middelbare school, een moeder die er altijd voor mij was en klaarstond kan ik zelf niet waarmaken. Het is noodzakelijk dat ik werk om de hypotheek en alle andere vaste lasten te betalen en daarnaast geniet ik er ook zelf van. Ik denk persoonlijk dat ik hierdoor ook een leukere moeder ben 🙂 Daardoor ben ik eigenlijk wel extra trots op Stijn dat hij dit allemaal doet met gescheiden ouders. De discipline, de motivatie en het feit dat hij wellicht nog iets sneller zelf verantwoordelijk is voor zijn eigen spullen, planning enzo. Andere kinderen hebben één vaste basis waarvanuit ze steun krijgen en waar ze hun zorgen en alles kunnen delen. Stijn (en ook Bram) verdeelt zijn tijd over 2 huizen, het “nest” bij papa en het “nest” bij mama zoals onze kindercoach Yvonne Verhoeven van Bijzonder & Wijs altijd zegt. Met deze trotse gevoelens sluit ik deze blog af, wordt vervolgd (aan het einde van het brugklas jaar?).

Hoe heurt het eigenlijk in de WhatsApp-groep?

Je kent het wel de geschreven en ongeschreven regels van gedrag in een groep. Tegenwoordig gaat veel communicatie digitaal en zijn er verschillende groepen via whatsapp of signal waar individuen met elkaar communiceren zonder lichaamstaal. Soms is dat een handig middel en op andere momenten kunnen er ook misverstanden ontstaan. Helaas heb ik dat zelf aan de lijve mogen ervaring met een vriendschap met 3 vriendinnen die ik al jaren kende, of dacht te kennen. Onderstaand artikel uit NRC is ook gedeeld in deze whatsapp groep. In verschillende blogs heb ik al geschreven over deze vriendschap en hoe het na mijn scheiding veranderd is. Persoonlijk vind ik het anno 2022 nog steeds vreemd hoe dit gegaan is en zit ik nog steeds met een aantal vragen waarop ik geen antwoord heb gekregen van mijn (voormalige) vriendinnen. Je hoort mij echt niet zeggen dat het aan de anderen ligt en niet aan mij. Ik zal mezelf wellicht ook niet aan de geschreven en ongeschreven regels hebben gehouden… Ik dacht dat ik de verbroken vriendschap inmiddels al verwerkt en losgelaten had. Doordat ik toch nog onbeantwoorde vragen heb, merk ik af en toe dat ik er nog last, lees veel verdriet, van heb. Lees hieronder het NRC artikel als je dat leuk vindt. Onderaan schrijf ik nog een kort stukje als mijn reactie.

Groeps-appen, dat gaat niet altijd goed. Hoe je het gezellig en beheersbaar houdt. Vrienden, familie, kantoor, buurtpreventie, de verjaardag van tante Joke. WhatsApp-groepen moeten het makkelijk maken om van elkaar op de hoogte te blijven en beslissingen te nemen, maar ondertussen zijn het vooral stoorzenders en bronnen van ergernis. Groeps-whatsappen: hoe moet dat? Een beknopte etiquette.

Een groep aanmaken

Er is bij het aanmaken van een WhatsApp-groep een cruciaal verschil met traditionele vormen van samenkomen: van vragen of uitnodigen is helemaal geen sprake. Iemand wordt toegevoegd en heeft daar niets over te zeggen. De initiatiefnemer vergewist zich er daarom van dat de ander zich akkoord heeft verklaard mee te doen, ofwel objectief nut zal hebben van het deelnemerschap.

Klik op de afbeeldingen om ze te delen via WhatsApp met schenders van de etiquette.

Het is belangrijk te beseffen dat de omvang van de groep in grote mate bepaalt hoe die zich zal gedragen. Het is te vergelijken met een verjaardagsfeestje: tot pakweg zes aanwezigen zullen zij samen één gesprek kunnen voeren, maar eenmaal met meer zullen ze subgroepen vormen bij de borreltafel, in de tuin en in de keuken. Omdat een appgroep zich niet onderling kan opsplitsen, groeit de kans op miscommunicatie, irritatie en overdaad evenredig aan het aantal deelnemers.

De conversatie

Wat wel en niet gepast is in een WhatsApp-groep, is vrijwel geheel afhankelijk van het gezamenlijke doel – zoals men in voetbalstadions ook anders praat dan bij een boekenclub. In de groep ‘Modeltreinengekkies’ is het toegestaan om uit te weiden over de hevig teleurstellende kwaliteit van de personenwagon Edelweiß-Privatbahn type III van Fleischmann; in ‘Mama ziekenhuisbezoek’ niet.

Men dient zich dus een zekere ether-discipline eigen te maken, en scherp onderscheid te zien tussen groepen die zijn opgericht om over een gedeelde interesse te kletsen en groepen die bedoeld zijn om elkaar van functionele en nuttige informatie te voorzien – en waarin al het andere ruis is.

Wat iemand tegen één persoon te zeggen heeft (‘Murat, sportschool gaat niet lukken’), kan het best in een privébericht in plaats van in een appgroep waar de ontvanger slechts één van de deelnemers is. Behalve als het van gezamenlijk belang is dat ook de anderen op de hoogte zijn (‘Murat, sportschool gaat niet lukken, Karins vliezen net gebroken’).

Een geheel eigen genre is de gebeurtenis-appgroep, die per definitie tijdelijk is. In de ideale wereld stoppen die als ze hun momentum kwijt zijn: Anja’s verjaardag is gevierd of het teamuitje is achter de rug. Het is acceptabel om de appgroep na afloop van de gebeurtenis nog maximaal twee dagen te gebruiken om relevante foto’s of nagekomen mededelingen te plaatsen (‘Net pas wakker, helemaal naar de getver’), maar niet om die op eigen houtje een ander doel te geven (‘Iemand hier een betonboor te leen?’).

Het gebruik van emoji’s

De WhatsApp-gebruiker accepteert dat emoji’s erbij horen, maar gebruikt ze met tact en met mate. Twee per bericht is in vrijwel alle gevallen ruim voldoende. De emoji is het best te beschouwen als een afkorting of synoniem: de huilen-van-het-lachen-emoji om niet ‘hahahahaha’ te hoeven typen, het vinkje als alternatief voor ‘Ik heb betaald, hoor’.

Wie emoji’s goed inzet, maakt gedeeltelijk goed wat verloren gaat door het gebrek aan intonatie, gezichtsuitdrukkingen en andere non-verbale communicatie. Maar wie er een emojionele rollercoaster van maakt, loopt risico op miscommunicatie. Zo is de knipoog-emoji geen goede keus als de bijbehorende tekst helemaal niet dubbelzinnig bedoeld is. Ook springt men voorzichtig om met de aubergine, de taco en de perzik, die in sommige kringen geslachtsdelen vertegenwoordigen.

Foto’s delen

Idealiter vraagt men zich bij het delen van een foto of video af: is het aannemelijk dat het delen hiervan voor mij veel leuker is dan het voor de anderen is om hem gedeeld te krijgen? Is het antwoord ja, dan verdient verzending extra consideratie. Net als voor emoji’s geldt voor foto’s: less is more. Een dag aan het strand of in de dierentuin kan het best worden teruggebracht tot hooguit vier beelden.

Of via WhatsApp binnengekomen foto’s automatisch worden gedownload en toegevoegd aan de fotobibliotheek van de smartphone, is afhankelijk van de instellingen van de individuele ontvanger. Toch draagt ook de verzender hierin verantwoordelijkheid. Hij of zij dient zich hiervan bewust te zijn bij het versturen van 29 foto’s van Benji’s eerste tandje.

Eruit stappen

Uit een appgroep stappen is geen sinecure. De mededeling ‘Yara heeft de groep verlaten’ in een smal blauw balkje kan, zeker zonder aankondiging, hard aankomen. Het is de digitale variant van een ruimte uitstormen en hard met de deur slaan. De overgebleven groepsleden zullen geneigd zijn de laatste conversatie nog eens terug te halen. Hebben we iets verkeerd gezegd?

Beargumenteerd afscheid nemen hoeft niet als redelijkerwijs voor iedereen duidelijk is dat de groep zijn raison d’être kwijt is, bijvoorbeeld omdat het al twee weken na ‘Pinkpop 2017 (emoji met wijsvinger-pink-rock-on-gebaar)’ is. Maar ligt er geen reden voor de hand, dan kan het vertrek het best vriendelijk, duidelijk en in één bericht worden toegelicht. Het laten doorklinken van impulsieve irritatie (‘Ik ben hier helemaal klaar mee, de groeten’) moet worden voorkomen; het is na het vertrek niet terug te nemen. En het is sterk aan te raden niet te wachten tot iemand reageert. Door een opmerking of vraag (‘Ah, zonde! Maar we zien je zaterdag toch?’) kan alsnog de noodzaak ontstaan te antwoorden, waardoor de ontsnappingspoging mislukt en afscheid nemen op een later moment nog een keer moet (‘Oké luitjes, nu ga ik echt!’).

Offline zijn

Er is niemand die zich niet met regelmaat ergert aan WhatsApp-groepen en hoe andere mensen zich daarin gedragen. Maar alle chats ordentelijk en functioneel houden, is een illusie. Een te felle opmerking over hoe anderen de app gebruiken is als met dikke verf ‘lelijk!’ op de muur kalken bij een housewarming: je kunt best gelijk hebben, maar de lol is er per direct wel af voor alle aanwezigen. Beter is het om de overvloed aan berichten, foto’s, notificaties en bliepjes de pas af te snijden door de smartphone-instellingen aan te passen. Niet-essentiële WhatsApp-groepen kunnen op stil, het geluid kan uit en het rode cirkeltje met het aantal ongelezen berichtjes kan weg. Beleefdheid, een schuldgevoel of onrust over iets ‘missen’ zijn geen goede redenen om WhatsApp dwangmatig te checken.

Het kan een dagtaak zijn om te reageren op alle vakantiefoto’s (‘Lekker joh! Jaloers!’), baby-updates (‘Lief’, hartjesogen-emoji) en aan seksisme grenzende grapjes van die ene oom (‘Haha’, terwijl je bedoelt: arme man).

Maar het hóéft allemaal niet. De mooiste dingen in het leven gebeuren tussen twee WhatsApp-sessies in. Een versie van dit artikel verscheen ook in NRC Handelsblad van 12 augustus 2017

In juni 2019 ben ik zelf uit een whatsapp groep met deze (voormalige) vriendinnen gestapt. Vriendinnen die ik al lang kende, één vriendin vanaf groep 5 van de basisschool, één vriendin die ik in de brugklas heb leren kennen en één vriendin die nadat ze haar HAVO diploma behaald had bij de andere 2 vriendinnen in 5 VWO in de klas kwam. Na het behalen van ons VWO diploma zijn wij met 11 dames naar Salou gegaan, ik had deze trip met name georganiseerd en geboekt via het reisbureau (ja in 1997 was ik al een “regelnicht”). Die trip was een mooie afsluiting na de middelbare school en ik had niet verwacht dat ik met iedereen nog contact zou houden. Bij die vriendin van de brugklas had ik in haar jaarboek zoiets geschreven “succes met jouw studie in Den Bosch, misschien zien wij elkaar nog wel eens in de trein of bij een feestje”. Ik ging namelijk in 1997 in Eindhoven studeren en Den Bosch is op mijn treinroute. Destijds had ik niet verwacht dat er dus ons nog een verdere vriendschap zou ontstaan.

boek dat ik gekocht had met onze vriendschap in mijn gedachte

Wij hebben nog mooie vakantie beleefd en veel samen meegemaakt. Ze hebben alledrie een belangrijke rol gespeeld bij mijn huwelijk en de voorbereiding daarvan. Twee vriendinnen waren ceremoniemeester en één vriendin was naast mijn broer mijn getuige. Voor mijn scheiding in 2018 en na mijn “turningpoint” in 2012 is er nog van alles voorgevallen tussen mij en deze (voormalige) vriendinnen. Mijn ex-man had goedbedoeld gevraagd of mijn vriendinnen mij in de gaten wilde houden en dat naar hem wilde communiceren. Ik snap dat dit goed bedoeld is maar IK ben er ook nog en het voelt toch wel heel vreemd als je beste vriendinnen niet met jou communiceren, maar achter je rug om met jouw man, goed bedoeld of niet. Ik ben hier ook het gesprek over aangegaan in Oss in een café met 2 van de 3 vriendinnen die ook daadwerkelijk mij “bedrogen” hadden. Tenminste zo voelde dat voor mij; achter mijn rug over mij praten terwijl ze ook met mij kunnen praten. Ik stond open voor een gesprek of feedback. Natuurlijk was er steun vanuit vriendinnen, maar het echt praten over problematiek of het gesprek aangaan was er niet meer bij. Tenminste niet dat ik mezelf kan herinneren of niet waar ik behoefte aan had. Ik heb hiervan geleerd om ook echt de issues te bespreken die ik wil bespreken en het niet uit te stellen tot een volgende keer die er wellicht helemaal net komt…

MaMarloes heeft de groep verlaten…(juni 2019)

De reden dat ik uiteindelijk de groep verlaten heb is uiteindelijk dat ik het echte gesprek miste. Ik had een blog geschreven en met deze vriendinnen gedeeld, dat werd niet in dank afgenomen en er werden allerlei verwijten in gelezen die er misschien helemaal niet waren van mijn kant. Op de middelbare school was ik het beta-meisje en zijn waren alledrie meer van de talen en economie. Met ander woorden zij waren meer talig dan ik, het was voor mij al een hele stap om uberhaupt een blog te schrijven en te delen. Het was een niet makkelijk vindbare link en ik wilde het gesprek hierover aangaan. Zoals je wellicht begrijpt heeft dat gesprek dus nooit face-to-face plaatsgevonden. Er werd veelal via die groepsapp gecommuniceerd en daar had ik geen behoefte aan op dat moment en daarvoor ook al niet. Ik heb op mijn manier verschillende pogingen gedaan om tot een gesprek te komen. Met de levenslessen (en communicatie ervaring) die ik inmiddels heb opgedaan zou ik dit nu wellicht anders aanpakken, echter kan ik de tijd niet meer terugdraaien.

Wat mij echt steekt is dat één vriendin in de whatsapp groep aangeeft dat ze geen energie voor mij heeft (prima dat kan) en dan er nog iets bij schrijf over een andere vriendin. Ik vroeg mezelf echt hardop af wat je nu schrijf, voelt en denkt die andere vriendin dat ook na het overlijden van haar moeder? Soms vindt er communicatie buiten de groepsapp plaats, 1-op-1 waar de andere vriendinnen geen weet van hebben. Met andere woorden de steun die ik die andere vriendin gaf na het overlijden van haar moeder. Bijvoorbeeld door bij haar op bezoek te gaan thuis en haar een troostvogeltje te geven dat ik in de winkel van mijn tante gekocht had in Nijmegen. Op het overlijdensbericht van haar moeder stond ook een vogel en ik vond dit een mooi en persoonlijk cadeau om haar te laten weten dat ik aan haar en haar moeder denk. Aangezien wij vanaf groep 5 vriendinnen zijn heeft ook haar moeder een groot onderdeel uitgemaakt van mijn levensloop. Regelmatig vroeg ik haar op whatsapp of op andere manier hoe het met haar ging. Goed allemaal verleden tijd… die vriendschap en deze gebeurtenissen.

Zoals ik al in de inleiding schreef zit ik tot op heden nog met onbeantwoorde vragen. Dit is er ook een van; Of was er een andere groepsapp opgericht zonder mij, waar deze 3 vriendinnen over mij praten “achter mijn rug om” zoals mijn man destijd aan ze vroeg? Ik probeer mezelf erbij neer te leggen dat ik misschien nooit een antwoord krijg op deze 2 vragen. Binnenkort is er een reünie van de middelbare school waar wij allemaal ons VWO diploma hebben gehaald, ik ben benieuwd of ze daar komen. Wat mij betreft geen moment om alsnog een antwoord te krijgen op deze vragen. Dus ik laat het rusten en probeer er steeds meer zand over te strooien 😉 in het kader van het gezegde “zand erover”.

“turningpoint” in mijn leven

Er zijn mensen die (achteraf) in hun leven een bepaald punt of moment herkennen waarop er een verandering is ingezet. Of juist een specifieke gebeurtenis waarop het leven er ineens en soms abrupt anders uitzag. Ik vind het lekker om thee te drinken en laatst kreeg ik toevallig deze vraag bij mijn theezakje. Mijn antwoord op de vraag “wat was voor jou een levensveranderende ervaring?” daarop is helder en ik praat hier heel openhartig over, in tegenstelling tot wat mijn ex-man denkt. Achter gezien was mijn “turningpoint” op 3 september 2012, net 4 maanden na de geboorte van mijn jongste zoon Bram. In deze blog schrijf ik hier meer over en reflecteer ik na meer dan 10 jaar (exact 6700 dagen) op deze intensieve en heftige tijd.

Wat was voor JOU een levensveranderende ervaring?

Om deze vraag te beantwoorden ga ik terug naar het jaar 2012. Eind april is Bram geboren op de uitgerekende datum; Koninginnedag (30 april). Mijn zwangerschap verliep, net zoals bij Stijn, erg fijn; geen klachten of kwaaltjes en ik zat lekker in mijn vel. Ergens vond ik het jammer dat aan deze tijd van een dikke buik een einde was gekomen. Uiteraard was ik ook dolgelukkig dat ik weer moeder was geworden van een jongetje 💙. Deze keer verliep de kraamtijd beter dan de vorige keer. Bij de oudste zoon (Stijn) was ik bevallen in het ziekenhuis en moest ik herstellen van een bevalling zonder persweeën. Waarbij Stijn ter wereld kwam met behulp van een vacuümpomp. Een dag later kregen wij bij thuiskomst veel hulp van de kraamzorg. Dat was ook wel nodig, het duurde even voordat ik weer op de been was en weer tot mezelf gekomen was. Bij Bram had ik een hele andere bevalling, een zeer vlotte thuisbevalling waarbij de kraamzorg niet op tijd was. Mijn lijf had na deze bevalling ook minder tijd nodig om te herstellen. Mijn man was diezelfde maand (april 2012) aan een nieuwe baan begonnen in Rotterdam nadat hij bij zijn vorige werkgever ontslagen was vanwege de crisis (volgens het afspiegelingsbeginsel). Tijdens de kraamtijd ging hij dan ook werken en had ik veel steun in huis van de 2 kraamverzorgsters naast mijn (schoon)familie. Deze keer slaagde de borstvoeding bij Bram wel, dat kwam door de rust die er was in huis zo samen met Stijn en de kraamverzorgsters. De ervaring en het geduld dat ik had hielp daar natuurlijk ook bij mee. Ik kon er echt van genieten, dit intieme moment en quality time samen met Bram. Mijn herstel ging zo goed dat ik na 10 dagen alleen met de beide kinderen op de stoep stond bij mijn ouders in Oss als verassing voor mijn moeder haar 60ste verjaardag.

zelf ontworpen geboortekaartje van Bram met 4 vogeltjes

Bij beide kinderen was ik 4 weken voor de uitgerekende datum met zwagerschapsverlof gegaan waardoor ik na de bevalling nog 12 weken verlof had. Dat was (destijds) de gebruikelijke regeling in Nederland; 16 weken zwangerschaps- en geboorteverlof. Die weken verlof vlogen natuurlijk voorbij en na het geboorteverlof van Stijn had ik nog de hele maand december onbetaald verlof genomen voordat ik januari 2011 weer aan het werk ging. Bij de zwangerschap van Bram had ik daar geen seconde over nagedacht dat dit ook een mogelijkheid was. Daardoor ging ik eind juli 2012 al weer aan het werk.

De eigenaren van het bedrijf waar ik werkte, Bart van Hussen en Paul van Loon (nee niet die boekenschrijver), waren tijdens mijn verlof bij mij thuis langs geweest om te vertellen aan welke projecten of opdrachten ik moest werken. Dat was een zeer bijzonder gesprek kan ik wel zeggen. Wij zaten bij mij in de tuin terwijl mijn man in Rotterdam aan het werk was en de kinderen boven op bed lagen. Dat was niet wat het bijzonder maakte, ik legde uit dat ik nog borstvoeding gaf aan Bram en dat ik dit wilde blijven doen tijdens werktijd. Daarop werd gereageerd door Paul van Loon met daar doen wij niet aan. Ik was verbaasd, nouja met stomheid geslagen. Echter hadden uitspraken in het verleden op het nieuws dat ik zwanger was mij ook al bijzonder verrast (daarover wellicht meer in een andere blog), dit kon er nog wel bij…. arghhhh. Echt helemaal geen zin om zo weer te starten met werken, goed begin 🙁 Bijzonder dat deze 2 mannen alleen maar zakelijk nadenken, niet op de hoogte zijn van de regelingen die er zijn voor vrouwen die ervoor zorgen dat de mensheid niet uitsterft door zichzelf voort te planten met tja vaak mannen 😉 Met mijn goede bedoelingen heb ik nog uitgelegd dat ik recht had op het geven van borstvoeding en daar een deel van de werktijd voor mocht gebruiken. Ik durfde er niet over te beginnen dat het wettelijk geregeld is dat een werkgever ook voor een kolfruimte moet zorgen. Bij mijn werkgever Empaction aan de Stratumsedijk was er namelijk (nog) geen kolfruimte ingericht.

Met goede moed ging ik weer aan het werk 12 weken na mijn 2e bevalling. De borstvoeding gaf ik als het even kon aan Bram bij de kinderdagopvang. Ik had al ervaren dat de eigenaren (Bart van Hussen en Paul van Loon) zichzelf niks aantrokken van de algemeen geldende (wettelijke) regels en hun eigen regels hanteerden voor de medewerkers. Terwijl Bart van Hussen verkondigde dat er voor elke medewerker binnen het bedrijf dezelfde regels gelden. Ik had al eerder meegemaakt dat dit niet het geval was. De bonusregeling die voor andere medewerkers gold was niet van toepassing op mij. Terwijl andere collega’s ruim 10.000 tot 30.000 euro bonus per jaar ontvingen naast het jaarinkomen werd ik in het jaar van mijn zwangerschap afgescheept met 250 euro waar ik dan een “halve” ipad van kon kopen. Echt heel bijzonder die gelijke regels….

kaarten voor de geboorte van Bram

Na mijn verlof heb ik alle kaarten opgeruimd en begon ik toch weer vol goede moed met werken. Ik wilde mezelf bewijzen op het werk; laten zien dat ik een goede werknemer ben. Dat bewijzen en pleasen zit in mijn aard, of nou ja zat kan ik nu wel zeggen na alle levensgebeurtenissen na 2012. Mijn houding en instelling op mijn werk destijds zorgde ervoor dat ik keihard over mijn eigen grenzen heen. Op dat moment zag ik dat niet, dat inzicht kwam pas later.

Even een anekdote tussendoor; zomer 2022 op Elba is Bram helemaal overprikkeld en moe, hij wil tot het einde erbij blijven met de vakantievrienden. Ik zeg dat hij over zijn eigen grenzen heen gaat, hij zegt en vraagt “wat doe ik nu weer fout, over welke grens ga ik?” Ik leg uit dat deze grens onzichtbaar is en dat ik het beter uit kan leggen aan de hand van een batterij. Ik vertelde “je batterij is nu helemaal leeg en je kan die opladen door te gaan slapen”. Daarna hebben wij het hier nog over gehad dat het goed is om in de eerste plaats goed voor je lijf te zorgen met eten, rust, eten & drinken en voldoende slaap. Daarnaast is het goed om naar je lijf te luisteren, die geeft allerlei signalen. Op die manier zorg je ervoor dat de batterij niet helemaal leegloopt.

Die (lichamelijke) signalen heb ik jarenlang zelf ook genegeerd. En zo kwam het tot het moment dat ik de maandag na de bruiloft van mijn broer mezelf heb ziek gemeld op mijn werk. Het was 3 september 2012 en ik had meerdere nachten niet of slechts een beperkt aantal uur geslapen. Dat doet iets met een mens en zeker als er nog allerlei hormonen in je lijf zitten na een zwangerschap en met het geven van borstvoeding.

Resultaat was dat er kortsluiting was in mijn hoofd. Mijn moeder en mijn man brachten mij naar de crisisdienst bij het Catharina ziekenhuis waar wij lang moesten wachten. Het enig dat ik wilde op dat moment was slapen…. alleen dat lukte niet. Mijn lijf en systeem wist kennelijk niet meer hoe dat moest. Ik kreeg in eerste instantie slaaptabletten mee zodat ik nog borstvoeding kon blijven geven. Die bewuste maandag was ik ontzettend bang om iemand te verliezen, elke keer dacht ik dat er iemand in mijn “inner circle” dood zou gaan. Dat ik iemand die mij dierbaar is zou kwijtraken. Die pillen wilde ik in eerste instantie niet slikken, ik dacht dat dan mijn eigen leven zou eindigen. Er gingen allerlei vreemde gedachten door mijn hoofd. Later bij mijn behandeling werden andere medicijnen voorgeschreven waardoor ik toch met de borstvoeding moest stoppen. Dat vond ik vreselijk, iets waar ik zo van kon genieten, even een intiem momentje met Bram en deze keer was het mij wel gelukt met de bvorstvoeding, daar was ik trots op. Uiteraard heb ik gehoor gegeven aan de adviezen en heb ik de borstvoeding afgebouwd.

Er zijn meerdere momenten geweest waarop ik mezelf verzet heb tegen de medicatie, ik geloofde hier niet in en had ook nog eens last van de bijwerkingen. Mijn man dacht daar anders over en vond dat ik deze pillen moest slikken. Toen wij eerder terugkwamen van een weekend met mijn familie deed mijn man een hele harde uitspraak, zo hard dat ik die uitspraak hier niet aan het digitale papier toevertrouw. Ik heb deze uitspraak met enkele mensen gedeeld en mijn moeder reageerde daarop met deze uitspraak staat gekrast in mijn hart, erg verdrietig om te horen. Zoveel pijn deed het haar dus ook… Dat was mijn “turningpoint”, vanaf dat moment dacht ik “Marloes zorg ervoor dat je weer stevig in jouw schoenen staat en vecht voor jouw kinderen”. Later heb ik nog één EMDR sessie gedaan om een ander emotie en gevoel aan deze harde uitspraak te koppelen.

Zoals ik er nu op terugkijk en reflecteer op die periode denk ik dat die “kortsluiting in mijn hoofd” een een duidelijk signaal van mijn lijf was dat ik niet kon negeren en ook mijn omgeving niet. Het was nodig zodat er iets zou veranderen in mijn leven. Op korte termijn weg bij de werkgever waar ik in een onwerkbare situatie zat. Dat gebeurde eind 2013 en uiteindelijk een scheiding in 2018. Die gedachten van iemand “kwijtraken” in 2012 waren dus nog niet zo gek… alleen duurde het een aantal jaar voordat ik mijn huwelijk voorbij was en ik mijn man verloor.

kaft van mijn proefschrift (2010)

Er is nog meer gebeurd in mijn leven op het gebied van structurele gebeurtenissen met een impact op mijn levensloop zoals ik met mijn afstuderen en proefschrift onderzocht had. Deze verhalen komen wellicht nog terug in andere blogs en uiteindelijk in mijn (tweede) boek dat ik aan het schrijven ben (tussen de bedrijven door ;)).

Destijds (eind 2012 of begin 2013) heb ik meerdere TED talks over het brein bekeken en deze TED talk van Elane Saks intrigeerde mij. Tevens inspireerde het mij dat er nog veel mogelijkheden zijn weggelegd voor mij, ondanks het feit dat ik een behandeling bij de GGZE heb gehad. Daarnaast stelde het mij ook gerust; ik ben niet gek en het ligt niet aan mij. Zolang ik zelf zorg voor mijn dagelijkse balans en dat kan heel goed met een bepaalde levensstijl in plaats van met medicatie. Voor de goede orde, deze TED talk gaat over een andere psychische aandoening.

TED talk Elane Saks (2013)

Musical groep 8

Wat geweldig dat dit jaar de kinderen uit groep 8 de musical weer kon opvoeren in het Parktheater. Een prachtige afsluiting van de basisschool voor alle kinderen (leerkrachten, familie en vrienden)! Om nog samen na te genieten of juist de musical voor de 1e keer te bekijken kan je hieronder een zip-bestand downloaden.

Gebruik voor het downloaden van het zip-bestand een computer en niet een telefoon. Het wachtwoord om de video te openen hebben jullie van de leerkrachten gekregen. Veel kijk plezier en natuurlijk een fijne zomervakantie toegewenst!

ter info; de video heeft de eerste 3 minuten geen geluid terwijl de toeschouwers plaatsnemen in de grote zaal van het Parktheater

downloaden zip-bestand HD (ruim 8,5 GB)

downloaden zip-bestand (bijna 3 GB)

Inspiratie voor mijn PASSIE

In deze persoonlijke blog wil ik meer delen over wie ik ben en welke mensen mij de afgelopen jaren geholpen hebben om steeds een stapje verder te komen. Daarbij start ik bij degene die mij het laatst geholpen heeft (Frans ) en zo werk ik terug in de tijd. Op die manier zal ik deze blog steeds verder aanvullen en uiteindelijk wordt het een hoofdstuk(ken) mijn 2e boek over mijn levensreis. Na de “bevalling” van mijn 1e boek = proefschrift dacht ik dat ik nooit meer zou schrijven, ik had last van een writersblock oftewel een blokkade. Langzaam maar zeker begon ik weer plezier te krijgen in lezen (inspiratie en kennis opdoen) en schrijven (kennis delen en inspireren) en had ik daar ook tijd voor na mijn 2e en 3e bevalling waarbij ik twee zonen op de wereld gezet heb. Ben je getriggerd lees dan vooral verder 😉

https://www.linkedin.com/pulse/tijd-voor-verandering-marloes-verhoeven/

September 2020 begon ik aan een nieuw hoofdstuk van mijn werkreis, bij het CBS had ik mijn baan in mei opgezegd. Dat kwam als totale verassing voor mijn leidinggevende Frank en dit was voor mij de eerste keer dat ik zelf afscheid nam. Bij andere werkgevers durfde ik die stap niet te zetten en bleef ik volhouden. In dat opzicht was mijn vader mijn rolmodel, iemand die altijd bij dezelfde werkgever heeft gewerkt. De vervelende manieren waarop ik ontslagen ben door werkgevers hebben diepe wonden achtergelaten en mij echt beschadigd voor het leven. Gelukkig heb ik de afgelopen jaren goed geleerd hoe ik die wonden zelf weer kan helen, al dan niet met hulp van mensen die op mijn pad zijn gekomen.

Ergens voelde het heel vreemd om bij het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) te vertrekken, daar voelde ik mezelf namelijk echt THUIS. Ik grapte ook tegen collega’s, “als het niet bevalt kom ik weer gillend terug ;)”. Starten aan een nieuwe baan in de COVID crisis is natuurlijk al een hele uitdaging, laat staan als hoogbegaafde en hoogsensitieve vrouw die voor het eerst (officieel) aan een leidinggevende functie begint. Gelukkig hadden ze vertrouwen in mijn kwaliteiten. Aan het begin heb ik veel tijd en energie geïnvesteerd om eerst de mensen te leren kennen en ondertussen probeerde ik bij te benen wat er allemaal gebeurde bij OV-data binnen Samenwerkingsverband DOVA. Conclusie alles is onder controle en de datafabriek waar de reisinformatie gemaakt wordt draait op volle toeren.

Ondertussen kwam er steeds meer op mijn bordje zodat ik weer moet leren om NEE te zeggen, een uitdaging voor mij zoals de mensen weten die mij goed kennen. Ik ben altijd een bezig bijtje met organiseren, excelleren, overzicht bewaken en ook inzoomen op de details. Dat doe ik zowel op het werk als privé.

Op de (zon)dag dat ik mijn nieuwe contract had getekend om op te sturen heb ik zelf geproost met een speciaal biertje op een nieuw hoofdstuk in mijn werk levensloop. Op afstand gedeeld met Bart, met wie ik dat weekend voor het eerst een date had. Wij hadden elkaar online leren kennen via een datingapp en dat klikte wel, nadat wij op en neer berichten versturen hadden kwam de volgende stap; telefoongesprekken. Erg leuk en gezellig en de tijd vloog voorbij. Op zaterdag 6 juni 2020 gingen wij samen wandelen. Die dag kan ik goed onthouden doordat het de verjaardag van een goede vriendin is. In de middag gingen wij met vriendinnen naar haar toe voor haar 40e verjaardag bij haar in de tuin. Een select gezelschap in de Corona tijd en dat was ook helemaal prima.

Het ging steeds beter met mij, ik zat (en zit) weer lekker in mijn vel. Dat duurde wel even na de scheiding (2018) en ik heb daar ook bewust de tijd voor genomen. Het is toch een rouwproces, je verliest ook iemand die niet meer onderdeel is van jouw leven. Daarnaast was het zoeken naar een goede manier om met elkaar om te gaan. Terug naar juni 2020, de vooruitzichten zagen er mooi uit. De zomer stond weer voor de deur en tussen mijn banen had ik een sabbatical gepland om even tot rust te komen, een start te maken met mijn 2e boek en natuurlijk genieten met de kinderen van de ZOMERvakantie.

Ondertussen wilde ik ook tijd investering en mijn relatie met Bart, wij hebben een super fijne en intieme tijd samen gehad. Op allerlei vlakken voelde ik een klik, zowel in onze gesprekken als bij onze interesses, opvoeding, normen en waarden. Ik was ook helemaal verliefd, heerlijk om die gevoelens weer te ervaren, dat was weer even geleden. Vanaf het moment dat ik aan mijn nieuwe baan begon ging het steeds minder met mij en Bart wilde graag helpen maar dat lukte hem niet. Ik kroop weer terug in mijn schulp, zoals ik dat ook vaker in de winter doe. Echter blokkeerde ik ook en ik wist op dat moment niet waardoor.

Bart had wel eens verteld over Frans die hem goed geholpen had en nadat het uit ging gaf hij mij het advies contact met hem op te nemen. Ik had Bart ook geholpen aan de contactgegevens van Yvonne (Bijzonder en Wijs) die met name de kinderen geholpen had na de scheiding. Vervolgens heeft ze Mattijs en mij geholpen als ouders. Op die manier hielpen wij elkaar weer verder op onze individuele levensreis.

Dit boek dashboard van de ZIEL is online te bestellen via www.managementboek.nl of andere internetpagina’s

Eind december 2020 nam ik contact op met Frans van Goor die een psychosynthese praktijk heeft in Mierlo. Samen spraken wij een moment af voor een kennismakingssessie en dat voelde meteen goed dus ik besloot direct om verder met hem aan de slag te gaan. Bij de 1e sessie kreeg ik als huiswerk om na te denken over mijn belemmeringen voor mijn gevoel van welZIJN 🧘🏻‍♀️. Ik had 3 punten opgenoemd en die hebben wij positief geformuleerd als een affirmatie, zoals ik dat bij de Yin Yoga sessie bij Yenthe (en ander docenten van Licht op Yoga) ook doe.

Dat waren de volgende punten
(A) mijn eigen leven leiden (ik schreef dat met een lange ij… dat had meteen de betekenis dat er nog genoeg werk te verzetten was)
(B) mijn passie vinden (het was een waakvlammetje en ik wilde dat weer aanwakkeren ;))
(C) gevoel en denken in balans brengen.

Elke sessie met Frans kwam ik dichter bij die punten en mijn einddoel. Bij de 10e sessie heb ik het volgende stuk geschreven dat ik graag met jullie deel;

<INSPIRATIE> 💡 zorgt voor een klik waarna de radertjes in de ideeënfabriek op volle toeren gaan draaien in mijn bovenkamer. Vervolgens ontstaan er allerlei tintelingen, een fijn gevoel van kippenvel over mijn lijf en bij mijn <HART> 🧡 Dit leidt vaak dan weer tot een co-productie of een co-creatie. Ik zoek altijd mensen op om mee samen te werken of die ik kan verbinden zodat ze zelf verder kunnen komen.

<MUZIKALE INSPIRATIE> 🎵 zorgt voor een heerlijk gevoel en ik wil graag dansen en zingen en dat gaat dan vanzelf, “go with the flow”. Dit geeft mij een heerlijk <GEVOEL> van <VRIJHEID> 🪂 waarbij ik mezelf niks aantrek van de mening van anderen. De <PASSIE> van mijn jeugd komt hier weer terug en dat fijne lichamelijke vrije gevoel. Op deze manier <dansen en muziek> maak ik <VERBINDING> tussen mijn linker- en rechterhersenhelft 🧠.

Teveel <INSPIRATIE> kan zorgen voor een (tijdelijke) overdrive. Vaak heeft dit te maken met de omstandigheden en de context van dat moment. Zoals vlak voor een vakantie of bij het wisselen van baan <LIFE EVENT>. Dan wil ik graag actiepunten af ronden of taken en werkzaamheden overdragen zodat ik met een goed gevoel mijn rust kan nemen en kan vertrouwen op de organisatie dat alles blijft “draaien”.

<INSPIRATIE> leidt bij mij tot lange termijn <VISIE> en geeft inzicht in de te volgen stappen om mijn toekomst<DROOM> waar te maken.

Daarover meer in een volgende update…VOILA Het is nu tijd om te gaan slapen lieve kijkbuiskinderen zegt mevrouw de Uil 😉

Ik wil wel nog dit prachtige lied van Nienke SoulSound met jullie delen; Your Soul is a Song te luisteren op Spotify. Ik krijg en tintelingen van in heel mijn lijf net zoals tijdens de Yin Yogalessen bij Licht op Yoga. Veel luisterplezier!

Spender or Saver

De titel van deze blog had ook cd van jou cd van mij kunnen zijn 😉 In deze blog schrijf ik over de verdeling van de spullen na een relatiebreuk. Zelf heb ik dat helaas 2 keer ervaren. Daarnaast merk ik in mijn omgeving dat geld vaak een grote rol speelt en dat mensen hier verschillend over denken en uiteraard dan ook anders mee omgaan. In deze blog wil ik hier aandacht aan schenken. In de loop der jaren is er gelukkig wel het één en ander veranderd, dat lees je helemaal onderaan de blog.

afbeelding afkomstig van https://familyfinancialpartners.com/

In mijn studententijd ben ik in 2000 gaan samenwonen met mijn vriend in Eindhoven. Ik woonde al op kamers en had al enkele spullen staan op mijn studentenkamer. Hij studeerde in Nijmegen en woonde bij zijn ouders. Voor de 2 persoons studentenkamer waar wij gingen samenwonen hebben wij samen enkele apparaten gekocht voor de keuken en een wasmachine. Binnen 1 jaar gingen wij uit elkaar en begonnen de onderhandelingen over de gezamenlijk gekochte spullen. Ik bleef in het appartement wonen en uiteindelijk heb ik alle spullen overgekocht. Het was natuurlijk een wijze les om zaken vantevoren goed af te spreken als alles nog goed gaat. Op dat moment denk je echter vaak dat is niet nodig om dit onderwerp te bespreken of iets vast te leggen.

Een ezel stoot zichzelf niet 2 keer aan dezelfde steen zou je zeggen. Echter maakt liefde ook blind en ben ik iemand die vertrouwen heeft in het beste van de ander. Bij samenwonen leg je vaak nog niet direct zaken vast op papier. In mijn leven kwam dat pas later dat er afspraken werden vastgelegd over bezittingen, tegelijk met een life event in mijn leven (huis kopen en trouwen) . Life events zijn momenten in je leven die een impact hebben en tevens zijn dit momenten in de tijd die je later nog goed kan herinneren. Ik heb daar in 2009 mijn proefschrift over geschreven. Je kan samen een briefje schrijven, het is echter verstandig om dit vast te laten leggen bij een notaris. Voordat wij ons huis kochten in 2007 hebben wij dat ook gedaan bij een bevriende notaris van de andere familie. In 2008 zijn wij getrouwd in gemeenschap van goederen, achteraf heb ik hier wel spijt van gehad. Zoals ik al bij het begin van de blog schreef heb ik vertrouwen in de ander. Dit vertrouwen heeft echter flinke deuken opgelopen.

bron: https://www.vastelastenbond.nl/blog/uit-elkaar-of-scheiden-hoe-zit-het-met-de-autoverzekering/

Tijdens mijn zwangerschap kochten wij een andere auto, een gezinsauto. Ik werd dan toch Phoebe uit Friends die graag een voetbalmoeder wilde worden met een volvo 😉 De tweedehands volvo kostte ruim 14.000 euro in 2010. Ook al waren wij in gemeenschap van goederen getrouwd, mijn man en ik hadden naast een gezamenlijke en/of rekening ook gescheiden rekeningen, zowel lopende rekening als spaarrekening. Dat wilde hij graag, prima ik respecteer dat en op die manier had ik zelf ook een bepaalde mate van controle en inzicht in mijn geld waar ik hard voor gewerkt en gespaard had. Voordat wij de auto gingen ophalen heb ik bijna een hele nacht wakker gelegen, ik had nog nooit zoveel geld uitgegeven. Gezamenlijk betaalden wij 4.000 euro en ik betaalde de overige 10.000 euro vanuit mijn gespaarde geld. Nadat wij deze volvo hadden opgehaald reed ik in de tweedehands opel corsa, die mijn man van zijn ouders gekregen had, alvast naar mijn schoonouders. Mijn man en zijn vader gingen de auto registreren, aangezien de opel corsa op zijn naam stond hebben ze dat met de volvo ook gedaan. Ik had daar totaal niet over nagedacht, pas bij de scheiding merkte ik de gevolgen van deze actie. Uiteraard ging ik op dat moment, van de auto op zijn naam zetten, er ook vanuit dat wij nog lang en gelukkig zouden leven en dan wel samen 😉

Volvo met stickers van mijn gezin (my family uit Australië);
uitzwaaien voor de 1e vakantie zonder mama in tijd van echt-scheiding (2018)

De volvo heeft 8 jaar op de naam van mijn man gestaan en dus ook de autoverzekering. Bij de scheiding en de onderhandeling over de spullen gaf ik aan dat ik een tijdje zonder auto wilde leven. Bovendien kon mijn bijna ex-man anders niet makkelijk met de kinderen naar zijn ouders gaan terwijl ik nog de mogelijkheid had van het openbaar vervoer (trein). Doordat wij in gemeenschap van goederen waren getrouwd werd mijn inleg van 10.000 euro nergens meegenomen bij de financiële afrekening. Dat kan gebeuren en is helaas “part of life changes”. Echter werd ik daarnaast er ook mee geconfronteerd, nadat ik weer een auto kreeg, dat ik met de autoverzekering weer opnieuw kon starten. Ik had al die jaren geen schadevrije jaren opgebouwd. Die schadevrije jaren stonden op de naam van mijn ex. In een land als Nederland moet dat wat mij betreft toch anders geregeld worden, dat is mijn persoonlijke mening. Tijdens onze mediation hebben wij alleen gekeken naar de huidige waarde van auto en ik ontving bij de financiële afhandeling van de scheiding de helft van de huidige dagwaarde.

Op deze blog uit 2019 lees ik met welke overige kosten of waarden je rekening kan houden bij de verdeling van auto en bijbehorende zaken; https://www.vastelastenbond.nl/blog/uit-elkaar-of-scheiden-hoe-zit-het-met-de-autoverzekering/

De kinderen stelden na de scheiding veel vragen, zoals “met wie gaan wij nu naar Australië?” of “wie heeft het meeste geld?”. Dat ging er in de hoofden om van de kinderen. Ik geef de kinderen steeds mee dat geld niet het belangrijkste is in het leven. Liefde en jezelf kunnen is wat mij betreft veel belangrijker en dat wil ik graag meegeven aan de kinderen. Zelf ben ik sowieso niet zo materialistisch ingesteld als andere mensen in mijn omgeving.

2 cadeau’s voor de kinderen van Spirit in Style;
flesje met briefjes “geluk zit in de kleine dingen” voor mijn oudste zoon
dromenvanger voor bij zijn bed voor mijn jongste zoon

Met de kinderen heb ik hier mooie gesprekken over en dan zeggen wij kan geld je maar één keer uitgeven, dus het is goed om daarover na te denken. Uiteraard is het ook weleens goed om een impuls aankoop te doen, zodat je ook weet hoe dat voelt. En als je daar achteraf spijt van hebt, dus dat het voelt als miskoop dan heb je daar hopelijk ook weer van geleerd. Dat is ook wat ik de kinderen wil meegeven, bewust omgaan met geld. Zelf heb ik een hele tijd erg zuinig geleefd, ook met in het achterhoofd toekomstplannen (bouwen schuurwoning) waar ik liever mijn geld aan uit wil geven dan materialistische zaken of uiteten. In mijn genen zit wel een bepaalde zuinigheid en het sparen voor later. Tijdens mijn getrouwde leven gaf ik ook liever geld uit aan mijn kinderen, belevingen en ervaringen en andere mensen. Na de scheiding voelt het enorm bevrijdend dat ik nu zelf mijn eigen keuzes hierin kan maken.

In de loop der jaren is er wel het een en ander veranderd wat betreft trouwen. Sinds 1 januari 2018 geldt automatisch een beperkte gemeenschap van goederen. Erfenissen en schenkingen vallen niet in de gemeenschap. Dat geldt ook voor de bezittingen en schulden die alleen van u waren. Voor mij kwam dit helaas 10 jaar te laat. Dat neemt niet weg dat ik het goed vind dat dit is gewijzigd.

Emoties en groeien en (op)bloeien

Het is lente en tijd om naar buiten te gaan en te zien wat er allemaal groeit en bloeit in de natuur. Te genieten van de warmte van de lentezon als die schijnt. Dit is ook de tijd om na de “winterslaap” weer naar buiten te keren. Daar horen emoties ook bij. Graag deel ik in deze blog enkele leestips en films die mij ontroerd hebben. Veel leesplezier en ik hoop dat het jou wellicht inspireert of dat je jezelf meer kan openstellen!

Je leert vaak dat er een aantal (basis) emoties zijn, zoals blij, bedroefd, bang en boos, oftewel de 4 B’s. Alle mensen worden geleid door hun emoties. De Pixar film binnenstebuiten (Inside Out) geeft een mooi inkijkje in het hoofd van de 11 jarige Riley en haar emoties. Het is erg leuk maar ook leerzaam om deze film (samen met jouw kind(eren)) te kijken!

De film Binnenstebuiten van Pixar

De gepersonifieerde emoties, Plezier, Angst, Woede, Afkeer en Verdriet, wonen in het hoofdkantoor. Dat is het controlecentrum in haar geest, waar ze haar adviseren in het alledaagse leven. Je ziet ook hoe ervaringen en belevenissen worden opgeslagen in het (lange termijn) geheugen of zelfs kernherinneringen vormen. Dat zijn belangrijke momenten waardoor er een ‘eiland’ in het langetermijngeheugen ontstaat dat onderdeel is van de persoonlijkheid. Zoals een ‘eiland’ voor vriendschap, familie, ijshockey, eerlijkheid en lol (of plezier).

Riley is in eerste instantie een vrolijk kind, door de dominante rol van Plezier. Het karakter dat voor de emotie Verdriet staat is eerst het ondergeschoven kindje en niemand ziet haar staan. Ze mag nergens aan komen want dan ‘besmet’ ze de herinneringen met verdriet. Riley verhuisd met haar ouders naar een andere stad en ze heeft moeite zich aan te passen aan haar nieuwe leven en worstelt met haar emoties. Mocht je de film nog niet gezien hebben dan ga ik verder niet teveel verklappen. Wat mij betreft een aanrader voor groot en klein! Pixar maakt altijd mooie films met meerdere dimensies en elke keer ontdek je weer iets nieuws bij het bekijken.

Zelf heb ik vroeger niet echt geleerd om mijn emoties en gevoelens te uiten. Je kan wel zeggen dat ik meer mijn ratio heb ontwikkeld. Dankzij verschillende tips van mijn huisarts heb ik hierin stappen gemaakt door het volgen van lichaamsgerichte therapie en mindfulness. Op mijn pad kwam ook (zwangerschaps)yoga, familie opstellingen, mooie en leerzame boeken en psychosynthese waarbij ik meer leer luisteren naar mijn eigen gevoel en bepaalde (oude) patronen probeer te doorbreken.

G schema uit Psychologie

Een psycholoog werkt ook vaak met zogenaamde G schema’s waarbij je Gebeurtenis-Gedachten-Gevoelens-Gedrag-Gevolg kan opschrijven voor meer inzicht in bepaalde patronen, reacties en emoties. Bij de mindfulness heb ik geleerd dat gedachten steeds komen en gaan en dat ze er ook mogen zijn. Er niet in blijven hangen en loslaten is soms de uitdaging bij (terugkerende) gedachten of gevoelens. Iets wat je irriteert spiegelt vaak ook iets en als je ervoor open staat is het mooi om te onderzoeken wat dat is zodat je er eventueel ook mee aan de slag kan gaan.

In het grote emotieboek van Stine Jensen beschrijft ze nog veel meer emoties of gevoelens zijn zoals schaamte, moed, thuis, eenzaam, hoop en trots. Ik een eerdere blog heb ik er al kort over geschreven. Het is goed om stil te staan bij de verschillende emoties die er zijn en die je voelt of ervaart. Ze mogen er zijn en ik leer (mezelf en) mijn kinderen om emoties niet op te kroppen. Hoe goed je ze ook in een doosje stopt, het komt er toch wel uit en dan kan je dat beter regelmatig uiten in plaats van dat de bom barst of de emmer ineens overloopt. Dat heb ik zelf wel ervaren (en mijn moeder ook) tijdens mijn jeugd en puberteit 😉 Ook later heb ik dit nog wel ervaren in relaties. Het is belangrijk om jezelf te kunnen zijn.

JUST BE YOUR SELFIE 😉

In mijn relatie(s) heb ik dat niet altijd zo mogen ervaren waardoor ik uiteindelijk niet naar mijn gevoel heb geluisterd en daarmee ook niet dichtbij mezelf kon blijven. Na de scheiding ben ik weer op zoek gegaan naar mezelf, waar word IK blij van? wat doe IK graag? Waardoor word IK ontroerd? Waar hecht IK waarde aan of waar ben IK dankbaar voor? Dat was (en is nog steeds) een mooie zoektocht of ontdekkingsreis.

Vaak zijn we geneigd om op de vraag “hoe gaat het” te antwoorden met “het gaat goed”. Dit is vaak een standaard reactie. Die diepere laag, waar de emoties en gevoelens zitten, wordt niet altijd bereikt. Zeker niet met oppervlakkige contacten. Ik merk dat ik graag op zoek ga naar die diepere laag om zo verbinding met anderen te maken. Verbinden kan wat mij betreft op verschillende manier, een luisterend oor (zonder vragen of oordelen), door het stellen van vragen (en positieve feedback geven) of door jezelf open te stellen naar een ander.

Een ander boek dat over emoties gaat is het boek van trainer, coach en moeder Floor van Lierintense emoties boven water. Daarin beschrijft Floor aan de hand van prachtige en kleurrijke tekeningen wat emoties je kunnen vertellen. Ze heeft verschillende dieren bij een basisemotie gebruikt zoals blij (aap), boos (adelaar), verwonderd (draak), angst (olifant), verdriet (giraffe) en dankbaar (kolibrie). Er wordt een korte uitleg gegeven over wat deze emotie voor je doet, wat de functie is en waar de emotie bij helpt. Voor ouders en opvoeders staat er nog een uitgebreide uitleg per emotie achterin het boek. Een mooi en leerzaam boek om samen met jouw kind(eren) te lezen!

het boek Intense emoties boven water

Door bezig te zijn met mijn emotionele ontdekkingsreis werk ik ook aan een stukje persoonlijke groei. Er zijn verschillende associaties bij groeien. Met mijn oudste zoon was ik bij de GGD waar hij gemeten werd om te zien hoeveel hij gegroeid was sinds de vorige meeting en waarbij standaard de vergelijking wordt gemaakt met de groeicurves. Daarna waren wij bij de parodontoloog die keek op de röntgenfoto of de wortels van zijn kies voldoende gegroeid waren voor de geplande autotransplantatie. Daarnaast keek hij naar zijn voeten of hij al weer een groeispurt gehad had 😉 In dit geval is groeien dus groter worden. In de natuur is groeien en (op)bloeien een transformatie naar een volgend stadium of fase. Mensen kunnen ook blijven groeien door te leren, reflecteren en zichzelf te ontwikkelen. Dit is een prachtig proces waar je niet altijd bewust bij stilstaat.

Film Alice in Wonderland (2010) van Disney

De laatste jaren maak ik op mijn verjaardag een lijstje “waar wordt mama blij van op haar xxe verjaardag?” Dit jaar werd ik 42 en stond er onder andere op dit lijstje samen de film Alice in Wonderland kijken. Ik zocht de film op uit 1951 en mijn jongste zoon wilde deze versie niet kijken, hij wilde de “echte” film kijken met Johnny Depp. Wij bekeken de Kijkwijzer en die gaf 9 jaar aan en Angst. Over 19 dagen wordt hij 9 jaar en hij probeerde mij te overtuigen met “bij papa kijken wij films van 12 jaar”.

Mijn wens om deze film te kijken komt voort uit een mooie associatie die ik had tijdens een psychosynthese sessie. Het ging over emoties waar ik niet altijd bij kom maar die ik wel wil ontdekken door “down the rabbit hole” te gaan. Samen met Stijn en Bram heb ik de film gekeken. Ook deze film is weer een prachtige Disney film met verschillende (levens)lessen waarbij Alice van alles probeert en meemaakt, om al doende te ontdekken wie ze is. Door jouw leven te leiden, te ontdekken, misschien van de gebaande paden af te wijken, met vallen en opstaan leer je jezelf beter kennen en kom je erachter wat (of wie) bij je past. Dat kun je niet allemaal bedenken, dat ontdek je tijdens je ervaringen met de wereld om je heen. Zoals het spreekwoord zegt “Al doende leert men”. Niet (alleen) door naar binnen te kijken, maar gewoon door deel te nemen aan het leven. Ik hoop dat mijn blog een inspiratie is en ik wens jou een mooi persoonlijk groeiproces en ontdekkingsreis toe!

Karnemelk pannenkoekjes

Dit is echt een favoriet recept van mezelf en de kinderen smullen er ook elke keer weer van. Voor het Kerstdiner op school ook al meerdere keren gemaakt en het is elke keer weer een succes. Soms blijft er nog iets over en kunnen wij er nog een dagje van genieten (eventueel koud in de broodtrommel mee). Met toestemming van Masterchef Australia Julie Goodwin deel ik graag dit recept met jullie uit het boek “Koken voor familie en vrienden”. Veel bakplezier en natuurlijk smakelijk eten!

Ingrediënten karamelsaus:
125 gram ongezouten boter (in klontjes)
100 gram bruine suiker
125 ml koffieroom

Bereiding karamelsaus:
Meng alle ingrediënten voor de karamelsaus in een middelgrote steelpan op een laag vuur, tot de boter smelt en de suiker oplost. Bren aan de kook, zet het vuur nog wat lager en laat ongeveer 5 minuten zonder deksel sudderen tot het is ingedikt. Haal de pan van het vuur om iets af te laten koelen.

Bram geniet van de karnemelk pannenkoekjes voor de teevee 😉

Ingrediënten pannenkoeken:
150 gram zelfrijzend bakmeel
1/4 theelepel zuiveringszout
55 gram fijne kristalsuiker
310 ml karnemelk
1 ei
olijfolie
eventueel plakjes banaan

Bereiding pannenkoekjes:
Zeef het bakmeel en het zuiveringszout boven een kom en roer er de suiker door. Maak in het midden een kuiltje. Klop het ei door de karnemelk en roer dit voorzichtig door het beslag.

Zelf smul ik van een pannenkoekje met plakjes banaan hmmm

Verhit de koekenpan op een laag- tot middelhoog vuur en doe er wat olie in. Schenk 60ml beslag (ik pak meestal een sauslepel) in de pan en draai deze rond, zodat het beslag gelijkmatig over de pan uitvloeit. Bak 2 minuten of totdat er luchtbelletjes aan het oppervlak verschijnen. Draai de pannenkoek om en bak nog eens 1 minuut. Herhaal dit met het resterende beslag. Serveer de pannenkoekjes met de karamelsaus en plakjes banaan.

Tip van MaMarloesje:
De karamelsaus heb ik wel een paar keer gemaakt, zelf vind ik die heerlijk. De kinderen doen er liever stroop of poedersuiker op. Meestal bespaar ik mezelf de moeite en laat ik dus de karamelsaus achterwege.

Serveertip van Julie Goodwin:
Leg elke pannenkoek op een stukje bakpapier. Dat ziet er niet alleen feestelijk uit, het serveert ook erg makkelijk. Die bevestiging (en complimenten) kreeg ik van de obers bij het Kerstdiner op school, die het eten serveerden bij de kinderen 🙂

Hazelnoten-walnoten taart

het tv programma Binnenstebuiten staat hier wel eens op en laatst maakte Sharon de Miranda een taart die ik ook wel wilde proeven. Tijd om te bakken dus 🙂 Een leuk detail waar ik vrolijk van werd, ze had de jurk aan die ik zomer 2019 in Vlieland voor mezelf gekocht had als tastbare, praktische en mooie souvenir.

Sharon de Miranda snijdt de hazelnoten-walnoten taart aan (Binnestebuiten)

Het recept kan je lezen en bekijken op de internetpagina van Binnestebuiten of klik op de foto hierboven. Veel bakplezier en smakelijk eten!

Volgens Bram is dit vanaf nu zijn favoriete taart (en daarna appeltaart), dus wij maken hem samen nog wel een keer denk ik zo. Lekker samen genieten, met bakken en daarna met opeten 😉

stuk zelfgemaakte hazelnoten-walnoten taart bij de koffie